رولد دال: خردمنترین انسانها هم هر از گاهی شیطنت کوچکی را میپسندند.
ما را به این طرز فکر خو دادهاند که بازی بیهوده است. بازی وقت هدر دادن است. بازی غیرضروری است. بازی کودکانه است.
کلمهی مدرسه به زبان انگلیسی از کلمهی یونانی به معنای «وقت فراغت» گرفته شده است. با این حال، نظام مدارس امروزی، فراغت و بیشتر لذت را از یادگیری حذف کردهاند.
بازی قدرت آن را دارد که هر چیزی، از سلامت فردی گرفته تا روابط، آموزش و توانایی نوآوری سازمان را بهبود دهد.
در پرورش مهارتهای شناختی نقش کلیدی دارد که حتی ممکن است در بقای گونهها نقش داشته باشد. باب فورگان، پژوهشگری که پانزده سال به مطالعهی رفتار خرسهای گریزلی پرداخته، پی برده است آن دسته از خرسهایی که بیشتر بازی میکنند اغلب بیشتر زنده میمانند.
وقتی بازی میکنیم، درگیر خالصترین جلوهی انسانیتمان و حقیقیترین جلوهی فردیتمان میشویم.
بازی کمک میکند احتمالاتی را ببینیم که بدون بازی، برقراریشان برایمان امکان نداشت. ذهنمان را باز میکند و چشماندازمان را گسترش میدهد. کمک میکند فرضهای قدیمیمان را زیر سؤال ببریم و بیشتر پذیرای ایدههای آزمایش نشده باشیم. اجازه میدهد جریان آگاهیمان را بسط دهیم و داستانهای جدیدی مطرح کنیم.
دوم اینکه، بازی نوشداروی استرس است و این نکتهای کلیدی است چون استرس علاوه بر دشمن بهرهوری بودن، میتواند در عمل بخشهای خلاق، کنجکاو و کاوشگر مغزمان را تعطیل کند.
بداههگویی مردم را وادار میکند ذهنشان را بسط دهند و منعطفتر، غیرسنتیتر و خلاقانهتر فکر کنند.