
اصل موضوع:
روز گذشته توئیتی در فضای توئیتر دست به دست شد که توجه بسیاری از افراد و کسب و کارهای حاضر در توئیتر رو به خودش جلب کرد و نشونه ای بود از قدرت فضای مجازی. ماجرا از این قرار بود که دختر خانمی (که یکی از قدیمی های توئیتر است و بیش از ۴ هزار فالوئر دارد)، احتمالا به عادت روزمره نویسی، توئیتی با این مضمون منتشر کرد:
“یه شلوار دارم، اسمش شلوار دیجی کالاست یه گوشه گذاشتمش، دیجی کالا زنگ میزنه میپوشم میرم پایین بسته رو تحویل میگیرم” (تصویر کامل تر این توئیت و برخی پاسخ های اولیه در انتهای همین پست)”.
تا اینجای امر اتفاق ویژه ای نبود تا این که:
هر چند می شود حدس زد این اقدام، بصورت خودجوش توسط خود کاربر صورت گرفته و با شکل گیری گلوله برفی اولیه و گشتن دهان به دهان واکنش برندهای معروف و شناخته شده، برندهای دیگر نیز به واکنش روی این موضوع روی آورده اند، ولی از زاویه دیگر، حتی اگر اصل توئیت اولیه هم سفارشی تبلیغاتی از سوی دیجی کالا بود و یا در حرکتی هماهنگ شده با ادمین فیلیموبرای شکل دهی گلوله برفی اولیه برنامه ریزی شده بود، (که البته به خاطر اطلاع از دشواری ها و یا ریسک نگرفتن چنین اقداماتی، شاید حدس نزدیک به واقعی نباشد)، باز هم چنین بازتابی از این توئیت و این اقدام قابل حدس و پیش بینی نبود.
پی نوشت:
فضای مجازی و رسانه های اجتماعی به خاطر امکان تعامل و انتشار گسترده و ویروسی، شمشیر دولبه ای است که هم می توان از آن زخم خورد و هم می توان با آن در راستای تحفف اهداف کسب و کاری قدم برداشت. به حدی که یک توییت ساده، چند هزار لایک خورده و چند ده هزار بار دیده شده و بخاطر واکنش به موقع تعدادی از کسب و کارهای حاضر در فضای توییتر، تکرار اسامی برندها و اهداف دیگری نظیر افزایش آگاهی از برند و یا یادآوری برند را به همراه داشته. از سوی دیگر، حضور برندها در این رویه فرصتی برای کاربران و مشتریان ناراضی بود که عدم رضایت خود را روی توئیت برند مورد نظر منتشر می کردند و به خاطر دیده شدن این نوع پاسخ ها از سوی مخاطبان دنبال کننده این توئیت، بسته به میزان شناخته شده بودن آنها از سوی کاربران، آسیب هایی به برندهای مورد نظر نیز وارد می شد.
