
زن تن فروش پیر
زنی در شبانگاه، تن میفروخت
برای نواله، به جان میسوخت
محله همه، گفتنش هرزگان
بد و ناپک و بیشرف، بیامان
ز روزش گله، شب تاجر گذر
شبا با عربها، بُدش در نظر
به شیخان بازار، میداد تن
ولی نذر کردش، به ربّ وطن
که تن را نهد، بهر اهل نماز
به درگاه رب، آن خدای نیاز
ز مومن، چو لذتی آمد به تن
زنان آمدند از پسش، بد دهن
زنان چوب بر دست، بر در نشست
که آن زن بیاید، کنندش شکست
شد آن زن ز ترس و رهایی، روان
ز آن کوچه و خانه، شد بیامان
مگر عیب زن بود یا عیب دین؟
که حوس شد ز دست مومن نگین؟
گذشتند سالان، و زن پیر شد
نه فرزند ماندش، نه تقدیر شد
ولی شوق کارش هنوزش به دل
دلش با همان نان، و درد خجل
نه کفر آورد و نه ظلمی نمود
نه نیکی، ولی پر گنه زیست بود
به سالی رسیدش که فرتوت گشت
ولی قلب او، مثل دریا گذشت
نه اندام ماند و نه آن رنگ و بو
فروختش به ارزان، چو گوشتِ سو
دگر جان نداشت، فقط لنگ باز
که ساعتی آید گروهی دراز
شبی جان بدادش، در اوج کار
درون لذت، شدش بیقرار
برهنه، ولی رب پوشاند او
به بخشش، به مهری فراسوی سو
رسیدش به درگاه، با خاطرات
خدا خواند کارش، بدون جهات
رب او ببخشود، ولی ای گروه
شما را نبخشید اگر نیست سُهو
رب خوب و مهربان، ولی در حساب
گناه از برای هوس نیست ناب
علی آن زن هرزه را دید باز
سلامی بدادش، پر از احترام و راز
نگه داشت حرمت، چو هر بندهاش
که در راه رب بُوَد، خواندهاش
علی این سرود از برایش سرود
که شرمنده نشود کسی پیش بود
پس ای مردم ما، قضاوت نکن
خطای کسی را، قیامت مکن.
خطای کسی را، قیامت مکن