
شعر فرش مسائلی
فرشِ اصیلِ مسائلی، جلوهی خورشید بود
نقشهایش در نظر، تصویری از امید بود
رنگها بافتند شعر از عمقِ جانِ بافگر
هر گره در پود آن، گویی دعای عید بود
در دلِ بازارها، آوازهاش پیچیده است
نام او در هر زبان، وردی به خیر و نیک بود
حسین آن پیرِ هنر، بنیاد را بر عشق بست
هر چه آید بعد از آن، از صدقِ آن تکوین بود
سالها در کارِ بافت، آراست روحِ قالیان
تا که فرش از دست او، زینتگرِ تجوید بود
بعد از او آمد بهرام، آن سرافرازِ نجیب
با وقاری شاهوار، و فطرتی جاوید بود
دستِ او هر نخ گرفت از پشم یا ابریشم است
لیک در هر تارِ آن، نیت چو برقِ تند بود
نقشها را باخرد، با ذوقِ کامل ساخت او
هر فرش از خویش گفت: "من داستانی زید بود"
از اصفهان تا مرزها، فرشِ مسائلی رسید
هر که دید آن جلوه را، محوِ هنر، نومید بود
قالی او تاج شد بر تختِ پاداشِ هنر
هر ردیفش شاعری، در قافیه، توحید بود