یعنی رفت و من تنها شدم؟
شاید دلش سیر شد، شاید بازی بود و من باختم.
رفتش خنده‌دار بود؛ بی‌خبر، بی‌صدا، بی‌هیچ نشانی.
من از نبودنش می‌ترسم، از این تنهایی.
آخرین حرفش این بود: «دلیل زندگی منی»
شاید دلیلی بهتر پیدا کرد…
حالا زمان نمی‌گذرد.
من مانده‌ام با اعتیادی به عشقش،
و قلبی که هر روز زخمی‌تر
می‌شود.
علی قضاوی
