
به یادِ دگری
فکَر میرود به یادِ دگر، بیخبر
دگر میرود پیِ دِگران، در گذر
دگران هم ز پیام همه در شَور و شور
ولی آن دگر نه یاد کند، نه نظر
اگر یاد من کند دگر، ناگهان
نباشم دگر به یادِ او، بیگمان
چه حاجت که من روم پیِ او دگر
چو او میرود پیِ من از آن جهان
منم گرم در پیِ دِگران، در فسون
دِگرانی دوان پیِ من، بیدرنگ
منم گم، درونِ خاطرهی دیگری
که خود نیست از من و ز حالِ من، خدنگ
منِ گمشده در آینهٔ دگرم
چرا دل دهم، به یادِ آن دگری؟
چه نیکو که رو کنم به سویِ خودم
که خود را شوم، نه سایهٔ دیگری.
یکی از اشعار علی قضاوی در کتاب هنری از آخرین حاکم جلد دومش.