
ثریا و نگین
ثریا و نگین، دو دلبند ناز
به باغ پدر، در پی رز و تاک
یکی ماهرخ، آن دگر دلنواز
یکی آرام دل، آن دگر چالاک
ثریا به زیبایی اندر سرای
نگین بود آرام، چو باغ بهار
لباس آن کوتاه، قد این قلیل
یکی نغمهخوان، دگر پرخمار
رسیدند زان ره به دو خواجه مست
هوس در دل و مکر بر سر نهاد
یکی جست سوی ثریای خوش
دگر چربزبانی به دل برگشاد
ثریا فکندش ز خود دورتر
دگر زد به دامش فسون و فریب
نشست اندرون دلش بیگذر
چو مرغان بیبال در پیچ و شیب
بگفتا: "فروغت ز الماس فزون
ز شیرینیات، شهد در جوش و تاب
به زیبایی از هر هنر برتری
بیا تا رویم از این ره شتاب"
نگین زین حدیث، دلش پر ز درد
نگه کرد بر خواهر خویش زار
بگفتا: "ثریا! مبادا فریب
که این دام دارد بسی گیر و دار"
ثریا بخندید و گفتا: "نگین!
چرا بیم داری ز گفتار نیک؟
مگر نه که او نرم و شیرینسخن
چو یاقوت رخشان و خوشروی و شیک؟"
نگین آهی از سینه بیرون فکند
بگفتا: "مشو غره بر وعدهها
که هر نقش شیرین که بینی به چشم
بسا در دلش هست صد داغها"
در آن دم، چو برق از پس ابر تار
پدر آمد از دور، خشمآگهان
به دستان پر مهر، بگرفتشان
ببست از خطر راه آن ناکسان
بگفتا: "دخترکانم، فریب اینان
بود فتنه و دام، بود ننگ و شرم
بدانید دنیا پر از رنگهاست
ولی هر درخشندهای نیست نرم"
ثریا نظر سوی خواجه فکند
همی دید آن نقش بیجان و رنگ
نگین خندهای زد که: "دیدی چه بود؟
فریب سخن، دام، زهر و نهنگ!"
یکی از اشعار علی قضاوی در کتاب هنری از آخرین حاکم جلد دو برای مشاهده سریع پس از انتشار به کانال تلگرام مراجعه کنید.