
که شبها بجنبد تنم پر ز نور
جسمم در آغوش نر، نازکرد،
دل از ناز و آهم، لبش راز کرد
هنر، خواب شیرین و سوادم، "آه"
نه سودی، نه فکری، نه راهی به راه
مرا نیست کاری، نِواله ز مرد،
شب از او خورم ناز و راحت چو درد
منم آن که با پول او میخرم،
لباسی گران و به مجلس پرم
زنی باکلاس و پر از باد و فخر،
ولی تهی از فکر و لبریز از زهر
نه درسی، نه کارم، نه سودی به جان،
فقط زندگی در خیالات مان
چنین شد که مردی نکو داشتم،
ولیکن چو دیدم، رهایش شدم
به من گفت: "در خرج و نانم تویی"،
ولی من نبودم همان آن تویی
امکانات راحت، وظیفهست او،
و من شاد باشم به لبخند نو
شبم را کنم فخر بر دوش شب،
که بستر شود جایگه همچو تب
و من گفتهام: خودسَختَم! مستقل!
چو ملکه در چشم مردم، بدل
شدم مرجع دختران محله،
ولی بیخبر، بیدرک از مسأله
علی گفت: "تو تن فروش غرور،
که کارت نباشد، نه روزی نه زور
تو چه وظفهای داری، ای مدعی؟
جز آنکه بخوابی به ناز و رُخی؟
تو گوهر نباشی، که دریا ندید،
تو آبی ولی غرق در وهم و نَدید
غرورت شبت را به زانو زند،
و اشکت سحرگاه بیرون زند
دوباره به دختر بگویی نصیحت،
ولی راه کج داری و بیهدایت
دختران، مبادا شوید اینچنین،
که بازیچهی مرد و بیفهم دین
نه دانش، نه دانا، نه کوشش، نه رنج،
فقط چشم بر جیب یک شیخ گنج
اگر خودسَختی، ولی در گناه،
که ساختی از خویش بیراه راه»
شاعر علی قضاوی نویسنده کتاب هنری از آخرین حاکم