امروز فهمیدم تو سالمی،
موبایل در دسترس داری،
آرامی و شاد…
اما تو چقدر باید ظالم باشی
که در این چهار شب،
این‌گونه عذابم دادی.
اگر نمی‌توانستی پیام بدهی،
نباید این‌همه سکوت می‌کردی.
حالا دارم به این فکر می‌کنم؛
چگونه با من بازی شد؟
من، که با یک خنده‌ی چشمان گیرا،
یا با بوسه‌های پر آتش،
سرنوشت خودم را باختم.
چگونه جذبه‌ی تو،
مرا تا این اندازه ناتوان کرد؟
شاید چند روز دیگر از فکر تو رها شوم،
شاید هم چند سال دیگر…
یا حتی یک عمر.
