
دین بی دینان
ای مردمِ کوردل، من نمیرم
ز جان و ز جانان، یقین برگیرم
اگر پیکرَم را ز هم بر درید
دگر باره از خاک، برخیزمید
در این جسم فانی، نهم جان پاک
که از آسمان آید و نیست خاک
نمیمیرم از زخم شمشیرها
نه از دشنهی فتنه و تیرها
مرا مرگ، بیم است ازم بینیاز
که در چشم مرگم، نتابد گداز
اگر مرگ گوید: بیا، من دهم
به لب خنده، جان را به او بسپرم
نه تاجم، نه تختی، نه نامی بلند
ولیکن دلم پادشاهی پسند
اگر زر به گردن، فقیری هنوز
اگر بیزر، اما سرافراز و روز
نه مؤمن به ظاهر، نه کافر به زور
میانم حقیقت بود با شعور
خدا میداند که من کیستم
نه آنم که مردم همی نیستم
دل مؤمن آسوده در بند خویش
به وقت بلا، تکیه دارد به خویش
ولی کافر افتد چو در درد و رنج
خدا را بخواند، برآیدش گنج
و رب، آن دعایش برآرد ز لطف
که او را نراند به نام و به وصف
بتر ز آنکس که ایمان به لب
ولی ظلم و نیرنگ دارد به تب
اگر دین تو از عدالت تهیست
ز عقلت بجوی آنچه در حق نهیست
خرد داده حق، تا ز آن ره بریم
نه آنکه به نادانی اندر سریم
کسی کو نگوید دروغی ز جان
نرنجد کسی را، نباشد ددان
نگردد نظر سوی ناموس غیر
نگوید سخنهای آلودهسیر
نهادش پر از مهر و جانش وفاست
اگر کافر است، او ز مؤمن جداست؟
نخیر، که خدا، نگردد فریب
ز کردار پاک است، دین را نصیب
دلم با نکوکاری آرام شد
تنم گرچه افتاد، جانم بلند
دلم عاشق عدل و آغشته نور
ز ستم بیزارم، نهال غرور
دلم، دین من شد، به راهِ نکو
به کردار نیکو، نه ورد و دعا
و گر حکم دینی خطا بود و خام
ز عقل است باید بجویی مرام
نه آن دین که آید ز تحمیل و زور
بل آن دین که باشد ز انصاف و نور
در این راه، اگر کشته شوم رواست
که هر قطره خونم چراغِ خداست
من آنم که در سینه آتش نهان
نه از باد خاموش گردد، نه جان.