
خدا و وطن
نبردی در گرفت اندر میانِ دین و ایرانم
یکی مردی ز عرفانزادگان شد در دلِ میدانم
به دست آورد شمشیری برون از غَمدِ خونآلودش
برون آمد به رویِ مومنان، بیباک و دلشادش
بدو گفتند: «نفرینت، که با مومن ستیزی تو»
بگفت: «این خاک، مادر، جانِ من باشد، گریزی کو؟
اگر دین همرهِ میهن شود، من در رهِ یزدان
بزنم شمشیر با ایمان، چو شیرانِ خراسان
ولی گر دین شود در راه میهن مانع و دشمن
بزنم بر دین و بر خالق، به تیغ خشم و جوشش من
وطن نه دشمنی دارد، نه مومن، نه ستمکاری
وطن، مادر، کجا باید رها کردش به زواری؟
شدی لشکر به زانو، زانکه مردی مومنِ میهن
بشد پیروز در میدان، ستوده بر همه دشمن
شاعر نیز با او بود، در آن هنگامهی خونین
به عشقِ خاک میهن کرد با خالق ستیز آیین
کنون شاعر به پیشِ رب، ولی رب خشمگین بر وی
نتواند کِی مجازاتش، که اندیشه برون از پی
نهاد او نام خود را «حاکم الافکار» با جرأت
خدا هم نتواند کرد جز این نام بر او نسبت.
در این شعر که از جلد سوم منتشر شد تنها لقب شاعر اطلاع داده شد و هدف این بود افراد لقب شاعر را بفهمند .
لقب شاعر : حاکم الافکار
.خدا هم نتواند کرد جز این نام بر او نسبت