
ای رب، اگر مست نباشم در زمانِ مستیِ دوران
میانِ خلق، بیمعنا، چه باشم؟ گم شوم آسان
هدف گم گشته در باطل، گذر در بیهدف دارد
من از راهت جدا گشتم، سزاوارم به آتشمان
چه تلخ است اینچنین زیستن، در این تن، آلوده و تاریک
که در راهِ گناه افتاد و از راهِ تو شد حیران
جهادی در دلش نبود، رهش با شیطَنان همسو
نخواست از عشق تو چیزی، نه نور و نه امید جان
پس آن روحِ پریشانام چه حاجت دارد آن بالا؟
بهشتی نیست در چشمم، درونم شعلهور پنهان
بدان ای دوست، شعرم زهر دارد، ریشه در درد است
نوشته از دلِ سوزان، نه از دلهای بیپایان
اگر آرام دیدیام، مپندارم سبکبالام
درونم دوزخی خاموش، برونم خندهی پنهان
سخن از خندهام کم کن، عطا کن خندهای از مهر
که اندوهم ز نزدیک است، چو طوفانی به هر میدان
منم غرقِ گناهانم، ولی بالا مقامم هست
میان بندگان اما، مرا بینند در طغیان
همه گفتند شیطانم، ولی در مستی و عشقم
همین زیباست، میدانند مرا با خنده و پیمان
منم شاهِ دلآشوبان، منم مستیِ خندانها
که با خنده، شرابِ عشق میریزد ز لب آسان
ولیکن پادشاهِ عشق، خود تاجش نخواهد خواست
نپذیرد حکومت را، دلش را داده بر ویران
پس ای ساقی، بیار آن جام آخر را، بریز امشب
که این دل گریه دارد باز، در اندوه بیپایان
چه زیبا شعرِ پر دردم، که شبها آتشم گیرد
عذابم میدهد هر شب، ولی شعرم شده باران.
یکی از غمناک ترین اشعاری که در کتاب هنری از آخرین حاکم قسمت دوم است این کتاب به زودی منتشر میشود.علی قضاوی