
-در گذر از جهنم فرهنگ
ای رهگذر! آرام گذر کن، این دیارِ سوخته،
جایی که فریاد است و درد، اشکهای افروخته.
یکی از کنج این کوچه، نعرهای آمد بلند،
گفت: «من خود ساختم! با دست و با تدبیر و پند!»
لیک غافل بود، ندانست این بنا از او نبود،
دستِ شیخانِ عرب، این خانه را بر سر ربود.
آن که پندارد زِ خود سازد، ندارد عقلِ راست،
بیخبر کاین چرخ را سازند، در جایی که پَست.
در نظر کردم ز دور، دیدم که نامردانِ شهر،
شدند الگوی زنان، رنگ و روی بیاثر.
وای بر دختربچگان! کاش میدیدی که چون،
میبرند از خویش هویت، میبرند از جان، جنون.
آه! آن سو کودکی در کوچه سرگردان گذشت،
نان نخورده، ساکت و خاموش، بیلبخند و دشت.
مردکی آمد میان جمع و فریادش بلند،
گفت: «هان! من مردم ای یاران، به من بنگر، ببند!»
خیره ماندم در نگاهش، در دلِ او هیچ بود،
مرد بودن نه که نر بودن! که مرد از غیرت است.
در گذر دیدم که دختری در خیالِ جنگ بود،
گفتمش: «جنگت کجا؟ جنگ تو بازیچه بود!»
آن یکی در فکر لبهایش، که خوش گردد دگر،
وان دگر در پیِ جراحی، به هر سودای سر.
دختری در آینه، غرق است در وهمِ سراب،
پرسشش آن است که فردا چیست؟ جراحی؟ شراب؟
کودکان این سرزمین، خوانند شعرِ بیثبات،
از کسی کز شعر تنها، بهرهاش شد اشتباه.
پسران ما پرنسس گشته، دختران آمادهاند،
در صفِ رنج و بلا، در هیئتِ سربازِ سرد.
آن یکی، از دور، فریاد از خلیجِ فارس زد،
دیگری دشنام داد و آن یکی شد خرد و پَست.
لیک ای غافل، خلیجِ عرب در خانهی خود،
هر که خواهد بشویدش، تا مبادا ننگ رود!
هر طرف دیدم کسی را، مست از عشقِ تباه،
لب گشوده، خنده بر لب، در دل اما پر زِ آه.
هر که گوید: «بعد از او خوشم»، بدان، زخم است و درد،
خندهاش ساز است، اما زخمههایش ناگُزَرد.
کاش میدیدند این دنیا، از نگاهِ هشت تن،
تا نباشد عشق، بازی، فحش، سودا، رنگ و تن.
ای که خواندی این سخن را، با من اندیشه ک
ن،
تا نباشد جهل، راهی باز گردد سوی من!