
آینه چرا بد بود
به گفتند: آینهای شد، همرنگِ بیشرمانِ کور
که بیپرده نمایاند، هر چهرهی ناپاک و دور
برفتند عالمان سویش، در او دیدند چهر خویش
نه تابش عیب دارد او، پس آن زشتیست در رویش
ز آیینه گله کردند، که شرمآور سخن گوید
چرا مردم بدش گفتند؟ حقیقت را چرا جوید؟
مگر در کار او زشتیست؟ یا دروغی است پنهان؟
اگر زشتیست، از ما بود، نه آیینه، نه آن میدان
اگر بودند بیعیباند، چرا رنجیدهاند از او؟
چرا چشم از درون بستند؟ چرا ترسیدهاند از او؟
نگه کردند اهل فهم، که از آیینه نبود اندوه
بگفتندش: "تو راستینی، تویی آگاه، نه بیروح"
ندارد چهرهای در خود، ولی هر رو نهد پیدا
نه آیینه، که آن رخهاست، کز آن پیداست هر رسوا
چنین گفتند دانایان، که زیبایی به معناست
نه آن رخسار پرزَر، بل، خرد با فکر و تقواست
گروهی نادانان آمد، بگفتندش: "تو سحری!"
بشکستندش، که افکندی، نمایان زشتی دِهری
پرسیدم از چه بشکستی؟ بگفتندم: "خطا از توست!"
نگفتند آنچه در دل بود، فریبی بود در گفتودوست
قضاوت نیست کار ما، خدا داند، خدا سنجد
اگر داور منم روزی، خطا باشد، خطا سنجم.
این یکی از شعر های کتاب هنری از آخرین حاکم جلد دومش است که درحال اتمام است. علی قضاوی