خستهام از ورود بیدلیل اینهمه آدم؛ اتفاق، داستان. نمیفهمم چرا اینهمه کلمه نمیتوانند در یک جمله حس من را برسانند! واقعاً مضحک است، مزخرف است.
برای رفتن به کافهی همیشگی راه میافتم، تنهای تنهای تنها... شاید خیال میکنم آنجا قرار است حرفهای بهتری بشنوم. یا شاید قرار است با آدمهای جدیدی آشنا بشوم. آدمهای جدید؟ خیلیوقت است که حوصلهشان را ندارم و همان قدیمیها را هم یکی در میان از یاد بردهام. توی مسیر، یک گنجشکِ بالشکسته را پخش بر زمین میبینم. اینپا و آنپا میکنم که کمکش کنم یا نه؟ ولی در آخر میگذرم، کاملاً بیتفاوت. بیتفاوتتر از رفتار آن آدمهای لجن نسبت به باتلاقی که من در آن گیر کرده بودم. من از کِی این اندازه بیتفاوت شدم؟ یک قدم به عقب برمیگردم و گنجشک بیچاره را کناری میگذارم که لاأقل بیشتر از این له نشود درست مثل خودم! کاش یکنفر بود که خودم را هم آنروزها کناری میگذاشت، کاش...
دوباره راه میافتم شاید خوشحالم که هنوز هم ذرهای از آن آدم قبل، درون من هست ولی این وحشتناک است. وحشتناک است که از زندهماندن فقط اندکی از خودم خوشحالم. از کِی همهچیز این اندازه وحشتناک شد؟
قدمهایم آرام است ولی درونم غوغا... اگر آن گنجشک را با خودم میبردم شاید بهتر بود؟ شاید حالا آن آدم قبل را زنده میکردم؟ دلم میخواست برگردم ولی تنم به قلبم گوش نمیداد. پاهایم فقط میرفتند؛ میرفتند و نمیدانستند که این، همهی مسیر نیست. هنوز کلی راهِ نرفته هست که نه دلم مشتاق دیدنشان است نه پاهایم.
بالاخره میرسم و حسین که مثل همیشه خوشذوق است سلام گرمی به من تحویل میدهد. راستش دلیل اینهمه خوشذوقی را نمیفهمم. چرا آدم باید در این دنیای غرقِ کثافت، خوشذوق باشد؟ نمیفهمم؛ خیلیوقت است که آدمها را درک نمیکنم. آدمها را و داستانهایی را که یکییکی نوشته میشوند. همان سفارش همیشگی را میدهم؛ هاتچاکلت در ماگی که دوستش دارم و یک قطعه از کیکی که کامم را تلختر میکند.

حالم از فکرکردن بههم میخورد. این افکار پیچیده اینجا هم دست از سرم برنمیدارند. اگر آن گنجشک بیچاره را برمیداشتم و با خودم میآوردم شاید بهتر بود؟ مغزم داغ کرده. من دلم برای یک گنجشکِ نمیدانم چندماهه میسوزد آنوقت این آدمهای لجن وقتی که من توی باتلاق گیر کرده بودم اینقدر بیتفاوت بودند... کیک را نصفه ول میکنم؛ بهجای اینکه مثل همیشه لبخندی به حسین تحویل بدهم حساب میکنم و از آنجا بیرون میزنم. باز هم آرام نشدم. تنها جایی که آرامش من بود هم آرامم نکرد و حالا دیگر امیدی به آرام شدنم نیست.
مغزم هنوز حرف میزند؛ شاید مفت، نمیدانم. بههرحال این حرفهای مفت به بهای کم شدن طاقت و حوصلهام تمام میشوند مثل آدمهای مفتی که برایم گران تمام شدند. دلم میخواهد سراغ گنجشک بروم و ببینم هنوز هم همانجاست یا این آدمهای لجن به او هم رحم نکردند. حالم از افکارم بههم میخورد.
رسیدم به جایی که گنجشک بیچاره را رها کرده بودم. هنوز آنجا بود؛ نفسنفس میزد؟ نمیدانم. تنِ ضعیفش را توی دستهایم چپاندم، سردِ سردِ سرد بود. بغلش کردم؛ مثل مامان که پانزدهماه پیش آخرین آغوشش را در تن من جا گذاشت. شاید وقتش بود که گریه کنم ولی نه؛ حالا وقتش نبود. بغض وحشی را مثل همزادهای پیشینش در گلویم خفه کردم و راه افتادم. حالا قدمهایم تند بود و درونم آرام... به خانه رسیدم، به اتاقم. به تنها پناهگاهی که به ذهنم رسید. گنجشک بیچاره را روی تخت رها کردم و خیالم راحت شد که حالا، تنهایش نگذاشتهام؛ که قرار نبود او هم چیزهایی که من تجربه کرده بودم را تجربه کند. خیالم راحت بود که هنوز شبیه این آدمهای لجن نشدهام درست مثل وقتی که من توی باتلاق گیر کرده بودم...
پ.ن۱: یه بغض وحشی این روزا ولم نمیکنه؛ بهقول لیلا کردبچه نه بهدنیا میاد نه سقط میشه.
پ.ن۲: اینکه با وجود خستگی شدید -هم روحی هم جسمی- باز هم دارم ادامه میدم و خیلی پُررومآبانه به ریش زندگی میخندم شاید برای اطرافیانم جالب باشه ولی برای خودم وحشتناکه؛ چون میدونم همهی این خستگیها یه روز که خیلی دیر نیست حالمو میگیرن:)
غزاله غفارزاده