
لمس میکنم
بوسههایی را که در هوای عشق
معلق ماندهاند
و این لبخندی را که بیلبهای تو
بر دهان من سُر میخورد
آرام؛ خسته، غمگین...
رسوخ میکنی
در بندبند استخوانم
و میشکافی از هم
خاطراتی را
که عمرشان بیتو به هزار میرسد...
(هزارشب است که ندارمت و هزارشب است که آرزوها دست از سرم برداشتهاند.)
فراموشت میکنم
انگار که تمام شدهای تا ابد
ولی هنوز هم تهماندهای از یاد تو
هرشب بین من و قلبم تقسیم میشود؛
چرا در غربت عشق ماندهای عزیز من؟
قلب من، وطن توست
و هیچکس در وطن خود غریب نیست
(الّا تو، الّا تو، الّا تو...)
پ.ن: مدتی هست که شعر سپید رو شروع کردم؛ این شعر از اولین شعرهاییه که نوشتم. حس میکنم شاید از اول باید میرفتم سمت سپید چون انگار باهاش احساس راحتی بیشتری دارم..
پ.ن۲: همهی عشق این واژهها برگرفته از یه نارنجیِ واقعیِ از دست رفتهست، پس تقدیمش بااد همچنان:))
همیشه به عشق🧡
غزاله غفارزاده