
ممنونم از همهی آدمهایی که رهایم کردند تا خودم را پیدا کنم؛ همهی آدمهایی که گذشتند و رفتند تا روی زندگی متمرکز بمانم؛ آدمهایی که قرار نبود تنهایم بگذارند ولی اتفاقا تنهایی را به من هدیه دادند تا بیشتر با خودم خلوت کنم. ممنونم از کسانی که خیال میکردم زادهی نورَند ولی با رفتنشان این را به من ثابت کردند؛ بعضیها میروند تا تاریکیها تمام شود و نمیفهمم چرا با اصرار بر بودنشان، نور را از خودم دور میکردم. از همهی آدمهایی که تا فهمیدند جای زخمها کجاست بانمک شدند و به من "اعتماد نکردن" را آموختند. همهی آنهایی که دلتنگم کردند تا بفهمم وابستهشدن فقط یک رنج است و نه چیزی دیگر. دوستانی که روزی آشناترین بودند و حالا غریبهاند و این موهبتی بود که دنیا به من داد. همهی آدمهایی که با کلمههایشان درد را به من تحمیل کردند و فهمیدم کلمهها چه قدرت عظیمی دارند. آدمهایی که "درک"، آخرین واژهی فرهنگلغتشان بود و من یاد گرفتم که هیچوقت از هیچکس نباید انتظار داشت. حالا انتظاری ندارم، نه بهخاطر بخشیدن یک لبخند؛ نه اندکی حال خوب و نه احتمالا ذرهای معرفت... سنخیت به من یاد داد که از هرکسی باید انتظار متناسب با خودش را داشت لااقل اینگونه کمتر درد میکشم.
تشکر میکنم از آنهایی که به لطف نبودنشان، "بودن" را به ارمغان آوردند. همیشه رفتار آدمها را فهمیدم؛ دروغهایی که از آنها شنیدم و آنها خیال کردند که نمیفهمم. ولی گذشتم چون نمیخواستم غرورشان زیر پای دروغهای نجسشان له بشود.
ممنونم از آدمهایی که با رفتارشان "اخلاق" را یادم دادند. آنهایی که حرف میزدند چون مفت بود و به من فهماندند که هیچوقت حرفها ارزششان به گرد پای سکوت نمیرسد. من تمام عمرم سپاسگزارم، در تمام عمرم متشکر آدمها هستم چه آنهایی که ماندند و همهی روزها -هم روزهای خوب هم بد- را باهم تجربه کردیم و حالا به خاطرههایش میخندیم و چه آنهایی که رفتند و من را به خودم ثابت کردند؛ من را به خودم برگرداندند و باعث شدند که من فقط وابستهی خودم باشم.
پ.ن: مرسی از همهی آدما، مرسی که منو به خودم برگردوندن:)
همیشه به عشق🧡
