زندگی،مرگ...

زندگی...

چه کلمه عجیبی

زندگی ، پروانه‌ایست

آزاد و رها...

مرگ گاهی آن را

از روی گلی می‌گیرد

و بخاطر زیبایی‌اش ،در کنج قاب شیشه‌ای

روی دیواری مزین شده می‌نهد

هیچگاه نمی فهمد، پروانه هنگام آزادی زیباست.

خود‌خواه نباشیم ، بیاییم ، مرگ نباشیم...

...

گاهی آدم‌ها زندگی کردن را از بقیه می‌گیرند ،برای این کارشان دلایل مختلف می‌آورند

مراقبت،غیرت،دوست داشتن و.....

اما، هرگز نمی خواهند درک کنند که وقتی آدمی را اسیر کنند، آن را می‌کشند .

چه خیالی تلخ تر از این ، که زنده باشی اما هرگز

اجازه زندگی نداشته باشی.

بیاییم انسان باشیم...

ذهن بسته‌ای نداشته باشیم و آن را پرورش ندهیم .

بگذارید آزاد باشیم و رها...