پست قبل درباره ماجراهای من در حوزه یادگیری پیانو بود و گفتم که به عنوان یک هنرجو بزرگسال در یادگیری موسیقی به شیوه آموزشگاهی شکست خوردم و تصمیم دارم تا مدتی بدون استاد، آموخته های قبلی ام رو مرور و مهارت هام رو تقویت کنم.
ولی چرا این قضیه رو باز کردم؟ چون به این نتیجه رسیدم که یادگیری یک ساز، به میزان قابل توجهی به توانایی ما در زمینه تعهد و تمرکز مرتبط میشه. (برعکس این باور که استعداد نقش پر رنگی در این زمینه داره).
در این پست گفته بودم که مهمترین عامل شکست ما در برنامه ها حواس پرتی و تنبلی روانی هست که درمان اولی تمرکز و درمان دومی تعهد هست.
وقتی که ساز جدیدی یاد میگیرید، باید بتونید متعهد باشید که هر روز چند دقیقه ای تمرین کنید. نکته اینجاست که مثلا اگر شما روزی 20 دقیقه تمرین کنید خیلی بیشتر پیشرفت می کنید تا اینکه دو روز در هفته و هر روز یک ساعت تمرین کنید. و تمرکز به این معنا که شما در تمرین روزانه 20 دقیقه ای همه عوامل حواس پرتی رو حذف کنید و بالاترین میزان تمرکز رو داشته باشید تا بیشترین بهره رو از زمان تمرین ببرید.
پس یادگیری ساز، علی الخصوص برای هنرجو بزرگسال پر مشغله، بسیار وابسته به مهارت فرد در تعهد و تمرکز میشه.
در راستای همین بحث، خلاصه ای می نویسم از مقاله ای که یک استاد پیانو منتشر کرده. اصل مقاله رو از اینجا بخونید
تمرین کردن پیانو، دقیقا مثل اجرای هر برنامه دیگه ای در زندگی شخصی ماست. همیشه وقتی میخواهیم کاری رو انجام بدیم، انواع و اقسام بهانه ها مثل "وقت کافی نداشتن" به ذهنمون می رسه. وقتی ذهن ما در حال بهانه تراشیه، به ما القا می کنه که برای انجام کارها، باید انگیزه قوی ای داشته باشیم. مثلا اگر تصمیم داریم هر روز پیانو تمرین کنیم، باید هر صبح به شوق تمرین و نواختن ساز از رختخواب بلند بشیم. ولی این تفکر چندان منطبق بر واقعیت نیست. حتی لذت بخش ترین فعالیت ها، مثل خوردن غذای مورد علاقه، بعد از مدتی دل ما رو می زنه. در مورد تمرین پیانو هم همینطوره. روزهای اول با شور و شوق تمرین می کنیم اما بعد از مدتی خسته و دلزده و بی انگیزه می شیم و تمرین رو رها می کنیم.
حتی من، بعد از سالها نواختن و تدریس پیانو، چنین شور و اشتیاقی ندارم. بعضی روزها اصلا حس و حال تمرین نداشتم، حتی از پیانو متنفر می شدم اما به خودم می گفتم باید به این رکود و بی انگیزگی غلبه کنم و بعد با کمی تلاش بیشتر، برنامه تمرین روزانه رو از سر می گرفتم.
تمرین پیانو (یا هرکار دیگه ای که تصمیم دارید در برنامه زندگی بگنجونید مثلا مطالعه یا ورزش یا ...) باید برای شما به صورت یک عادت دربیاد. درست مثل مسواک زدن که یک عادته. شما برای مسواک زدن احتیاج به شور و شوق و انگیزه ندارید. پس برای تمرین روزانه پیانو هم نباید متکی به وجود انگیزه باشید.

نتیجه گیری ما از این بحث اینه که باید خیلی روی ساخت عادت های کوچیک و موثر و تبدیل کردن اونها به روتین زندگی تلاش کنیم. همین عادت های کوچیک موفقیت های بزرگ در زندگی برای ما به ارمغان خواهند آورد.