ویرگول
ورودثبت نام
روزمره هایی با طعم بهبود مستمر
روزمره هایی با طعم بهبود مستمر
روزمره هایی با طعم بهبود مستمر
روزمره هایی با طعم بهبود مستمر
خواندن ۲ دقیقه·۸ سال پیش

اقدام مهمتر است یا برنامه؟

یکی از کارهایی که از قدیم الایام خوب بلد بودم، یا حداقل فکر می کردم که خوب بلدم برنامه ریزی کردن بوده است. آن هم از نوع تحصیلی. عاشق این بودم که کاغذ و قلم در دست بگیرم و تعداد صفحات کتاب یا مساله ها و تست ها را در زمانی قابل استفاده ام تقسیم کنم و برای هر روزم برنامه بچینم. این برنامه به گونه ای تنظیم می شد که هر درس تا پایان مهلتی که در نظر گرفته بودم که غالبا روز امتحان بود، چندین بار دوره می شد. برنامه ای که اگر آن را اجرا می کردم به طور قطع و یقین یکی از رتبه های برتر می شدم! وقتی برنامه ریزی تمام می شد، چنان دچار سرخوشی می شدم که انگار برنامه اجرا شده و نتایج آن هم حاصل گردیده است. ولی...

ولی آنچه در عمل اتفاق می افتاد بسیار متفاوت بود. در همان روز اول اجرای برنامه، حسابی وقت کم می آوردم و مدتی سرخورده می شدم، سپس برنامه را تغییر می دادم .ولی بازهم عقب می افتادم و همینطور افتان و خیزان تا روز امتحان پیش می رفتم و غالبا هم نتیجه ای فراتر از متوسط نمی گرفتم!

اشکال کار اینجا بود که این برنامه را کمال گرای درونم نوشته بود! بدون درنظر گرفتن محدودیت ها و ویژگی های شخصیتی من. برای همین هم برنامه با شکست مواجه می شد و برای من حاصلی جز سرخوردگی نداشت.

هنوز هم که هنوز است عاشق دفتر یادداشت و سر رسید و انواع و اقسام اپلیکیشن های برنامه ریزی هستم. ولی اغلب در پیش بردن برنامه ها ضعف دارم. گاهی کمال گرای درونم برنامه های سنگینی برایم درنظر میگیرد. گاهی به من میگوید از امروز شروع نکن صبر کن، تا یک وقت مناسب صبر کن، تا روزی که همه شرایط فراهم باشد... نتیجه اش هم میشود همان که پیشتر گفتم...

اما من باید واقع بین باشم. باید بدانم آن روز رویایی که همه شرایط برای شروع فراهم میشود هرگز نخواهد رسید. باید از همین امروز و از همین الان شروع کنم. باید به کمال گرای درونم بگویم که من کلا آدم سریعی نیستم ولی این اصلا اشکالی ندارد، می توانم با یک حرکت آهسته و پیوسته، به نتایجی که می خواهم برسم. درست مثل داستان خرگوش و لاکپشت...



سهیل رضایی دو آفت مهم زندگی بشر را حواس پرتی و تنبلی روانی میداند. درمان حواس پرتی، تمرکز و درمان تنبلی روانی، تعهد است.

پس باید به کمال گرای درونم بگویم که باید تا اطلاع ثانوی ساکت باشد، هر تغییری در جهت مثبت، هر چقدر هم که کوچک باشد ارزشمند است. بعد همیشه حواسم باشد که در گیر عدم تمرکز و تنبلی نشوم.

راستش را بخواهید، برنامه ریزی خیلی خوب است اما نباید اینقدر پر رنگ شود که بی عملی ما را در پی داشته باشد.



۱
۱
روزمره هایی با طعم بهبود مستمر
روزمره هایی با طعم بهبود مستمر
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید