زمان هایی هم بوده که از ته دل میخواستم بگویم فلانی جان باید بدانی که چقدر برایم دوست داشتنی هستی و چقدر وجودم پر شده از تو ولی راستش را بخواهم بگویم این است که هیچ نگفتم حتی کلمه ای یا فقط نگاه کردم و لبخند زدم یا وقتی به یاد چنین ادم هایی افتادم انگار ستاره ای در دلم روشن شد خوب به یاد دارم روزی را که یکی از دوستانم خیلی محکم و بدون اندکی تامل گفت ببین فلانی اگر کسی را دوست داری جرعتش را بکن و راجب حسی که داری برایش بگو هیچ اشکالی هم ندارد اصلا گیرم که دوستت نداشته باشد یا اینکه هیچ نگوید گفت که اگر ما یاد بگیریم و جرعت به خرج بدهیم دنیای بهتری خواهیم داشت یادش بخیر خیلی با هم بحث کردیم معتقد بود که باید ترس را کنار گذاشت و از چیز هایی که در درونت میگذرد با بعضی از ادم ها حرف زد خودش هم خیلی جسور و بی پروا بود....امروز که یاد انسال و ان روز می افتم با خودم می گویم شاید من هم روزی این جسارت را پیدا کنم ...راستی کاش سکوت حرف داشت کاش این کلمات خودشان دست و پا داشتند و میرفتند و گاهی حرف دلمان را میزدند ..احساس میکنم اینروز ها جسارت بیشتری دارم و بیشتر از قبل از حس هایی که به ادم های نزدیکم دارم برایشان می گویم البته چیزی هست که آن را نمیشود پنهان کرد و نادیده گرفت ان هم اینکه بعضی از ادم ها تحمل کلمات را ندارند احساسات برایشان تبدیل شده به یک قول و واژه ی ترسناک ...راستی تو تا به حال راجبش فکر کرده ای ؟ ایا به اندازه ای که دوست داری برای ابراز احساس هایت جسور هستی؟؟یا اینکه حس میکنی ادم های دور و اطرافت کلمات را تاب نمی اورند و فرار میکنند یا جوابت سکوت ازار دهنده ای خواهد بود که تحملش را نداری؟؟
Ghazal.dvri