
من نمی دانم شما برای پیدا کردن خودتان میان خروار خروار جنس بنجل و مارک و برند های اصل و نااصل و شهر فرنگ هزار رنگ دنیای این روزها، یا اصلا هر روز و روزگاری که دستتان به من نمی رسد برای خواندن این نوشته، چه کرده اید! من اما پوست خودم را با دندان های خودم همراه با شنیدن صدای سمفونی کنده شدن پوست و شره کردن خون و بی قواره شدن استخوان از ماتم یک پرده گوشت و آب میان بافتی عفونت کرده، وقت و بی وقت از لای اجناس این هر چند شنبه بازار بلبشو هی این طرف آن طرف می کشم و دست آخر به هیبت جنسی که شبیه هیچ چیز نیست و در دسته هیچ کالایی در نمی آید و از دوره خاص نظریه تکامل، به این سینی و ویترین رسیده است، می رسم و مثل موجود لزج خونی تازه شکل گرفته عجیب و غریبی در پی درد تولد خودم از رحم خودم، باله می زنم در هوایی که احاطه ام کرده! دوره خاصی از تکامل یعنی دوره ای که به سبب ندرت وجود، توسط زیست شناسان تکاملی کنار گذاشته شده است و اصلا موضوعیت نداشته و ندارد! چون برای نتیجه گیری های بزرگ، نیاز به گله وارگی های بزرگ است! اعداد میلیاردی و میلیونی، نسبت های بزرگی که بشود از هویت و فردیت تک تک اعضا صرفه نظر کرد و همه را به یک چشم زیر شرایط دما-فشاری آزمایشگاهی محبوس کرد و برای نزدیک شدن به نتیجه دلخواه، گله را هر جور خواست، شکل داد! تزریق کرد، برنامه نوشت، ماشین راه انداخت، کد نوشت، نوشت، نوشت تا تیزی ها و ناخراشیدگی ها، به سمت یگانگی بی انحصاری، گرد شود.
من از دوره ای می آیم که اعداد آنقدر اندک بودند که گرد نشوند به سمت هیچ سویی! معلق و تنیده در تار هیچ پودی از سقف های بلند یک تالار مجلل با نقاشی های عریان احمقانه دانته ای.
گاهی که نور از میان پنجره ها و سوراخ سمبه های معماری مضحک و مجلل این تالار به ذرات غبار معلق در هوا می پاشد، رقص با کسی یا چیزی که تو را می بیند، در این حوالی تاریخی دور از دسترس، برای لحظاتی، زیبا و دلپذیر می شود آنقدر که فریب ثانیه های همیشه آبستن دردهای زایش و کوچکی دهانه رحم ات را نسبت به محموله های در راه بعدی رنج را بخوری! نور، یعنی خنده کوتاه بی حاشیه هستی، به ندرت وجود معلق آمیخته با درد و رنج های نفهم تلخ، به تلخی زهرابه دم مار بیابان های پر از گلوله های حیران خار.