ویرگول
ورودثبت نام
آهو
آهو
آهو
آهو
خواندن ۳ دقیقه·۵ سال پیش

چی بگم والا!

من خیلی دیر فهمیدم که زندگی یعنی چی...معنیش این نیست که الان فهمیدم زندگی یعنی چی!...ولی میخوام بگم زندگی برای من خیلی عجیب غریب رسید به جایی که بشه "زندگی" ...همیشه وقتی می نویسم به این فکر می کنم که وقتی ی آدم با فلان معیارها داره میخونه، کلا چه فکری داره می کنه تو ذهنش با خودش..حتی نه راجع به من و نوشته ام..من سه سال پیش اینستاگراممو پاک کردم چون نمیخواستم همزمان دو بار سنگین رو به دوش بکشم...یکی اینکه از پیشرفت سریع آدم هایی که از قضا شاید ی روزی هم پیاله من بودن، احساس حسرت و بازندگی می کردم، هم هر حس سرزنشگر فلج کننده دیگه ای ..از طرفی اون روی همین سکه این بود که انکار کنم واقعیت خودم و اونا رو بگم همه شون سطحی و مزخرفن و من دارم راه خاص همیشه خاص خودم رو خیلی خاص طی می کنم! هر کسی از خوندن همین دو جمله اخیر به راحتی به میزان فلاکت و سنگینی بار هیچ روی دوشم میتونه پی ببره...ولی خب مهم اینه که من با ی درد و یک ریشه سمی به همه درختای جنگل درونم آفت زدم و هر میوه و گونه رو یجوری آفت زده و کال کردم ...ی جا با انکار خودم و واقعیت و سرعت جهان ..ی جا با اجتناب ازین واقعیت و ی جا با خودشیفتگی پوچ تهی..الان که دارم اینو می نویسم از پی گشتن بین پیج های دست سازه های فلان و چیدمان های بهمان و سفال و چوب و زیور آلات ی عالمه دختر دیگه میام ، البته هنوزم با سایت وارد اینستاگرام میشم و جرات ندارم جای این غیبت کبری رو با ی چیز خیلی صغری شروع کنم و انگار که اصلا به هیچ جای جهان اینستایی و آدم هاش هستم که بودم یا نبودم و در نبودم کجا بودم و حالا که اومدم چه تاریخی رو طی کردم و چرا اومدم و یا اصلا اومدم یا نه..هنوزم برام مهمه!..آره یکمش رو به خودم حق میدم که مهم باشه ...چون منم استحقاق اینو دارم که بتونم خلق کنم و آروم...تحت تاثیر قرار بدم و متغیر و متحول کنم...متحول بشم به احسن الحال خودم تو فضا - زمان و مختصات کیهانی خودم و به بقیه هم حال بدم همونطور که خیلی از دوستام با رشد خودشون و پی تار خودشونو گرفتن رسیدن بهش و غیر مستقیم رو زندگی منم تاثیر گذاشتن و درستشم همینه ...یادم رفت چی شد که به اینجا رسیدم .. خلاصه همه چی ازونجا شروع شد که فکر کردم تهشم و حالا که میبینم چقدررر هیچ بزرگی رو حمل می کردم به خودم حق میدم که هزار مرض از هر تیکه مغزم زده باشه به روحم..ولی میدونی چی مهمه؟ این که بفهمی خود خود خودت چقدر میتونه آغوش امنی باشه...چقدر بفهمتت..چقدر برقصتت..چقدر گریه ات کنه..چقدر باشه برات..این که بفهمی یار در خانه و این حرفا...ی چیزی رو بک اسپیس زدم و پاک کردم ..بعد در لحظه به این فکر کردم که دارم به اون مخاطب همیشگی عقل کل پنهان فکر می کنم..بعد اومد توی ذهنم که همیشه این حماقته که از گشادی زیادم میتونه نشات بگیره بهم گفته : صداقت بی مرز! گفته هر چرتی نوشتی چون از تو بر میومده ، هنره..سانسورش نکن و ویرایش نزن..بعد یاد وینتربرگ افتادم و نگاهش به فیلم و فیلم سازی...بعد این قطعه باخ که تو سرم داره نواخته میشه ... آدم هایی که خلق می کنن انگار فقط شایسته تعظیم و ستایش اند و شایسته عشق ورزی...همیشه وقتی می نویسم باید تو ی نقطه کوبنده بازگشتی به اصل داستان تموم کنم پود و تار بافته هامو..حالا که داشتم اینو می نوشتمم یاد نقطه بازگشتی نیچه هم افتادم...بازگشت به خود...بشو آنچه هستی!

۰
۰
آهو
آهو
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید