من همیشه دوست داشتم بنویسم، همیشه...شاید چون تنها چیزی بود که بدون اینکه هیچ سختی ای بکشم توش خوب بودم و تشویق میشدم..دیده میشدم...هر موقع ی چیز درست درمون میخونم، میبینم (حالا فیلم، عکس، نقاشی و...)، می شنوم (موسیقی خوب) یا داستان زندگی کسایی که هنرمند درونشون رو جدی گرفتند و علی رغم همه چی جلو رفتند، باز دوباره برمیگردم به این سوال که من چی ام؟ کی ام؟ نویسنده ام؟ نویسنده باید باشم؟ باید پای موهبت درونیم وایمیسدم و واینسادم؟ چرا واینسادم؟ چون نیاز به حمایت داشتم؟ حمایت چی بود؟ مگه بقیه حامی داشتن؟ خیلیا نداشتن..تقریبا خیلیاشون نداشتن..حتی الان که دنیا فقط دست سرمایه داریه و بچه پولدارا میتونن به چیزی که دوست دارن بپردازن به خصوص تو ایران، هنوز میشه قصه های خاموشی پیدا کرد از هنرمندایی که با شنیدن قصه شون میخکوب میشی ولی جلو رفتن و خودشونو جدی گرفتن...اما من همیشه میترسیدم ازینکه خودم باشم..ازینکه چیزی غیر از تایید پدر مادرم باشم...ازینکه نکنه کمتر از چیزی که باید باشم و بشم؟...رسید به جاهایی که سالهاست روزی هزار بار آرزوی مرگ کردم چون زندگیمو دوست نداشتم..چون هیچی خوشحالم نمیکرد...چون علی رغم داشتن استاندارهای اولیه، زندگی رو نمیخواستم...چون همیشه فکر میکردم این نیست اونی که باید باشه...حالا داستان زندگی "سایه سهرابی" عزیز و عزیز رو از پادکست "مستی و راستی " رام شنیدم و چقدر سنگکوب کردم...عمق درد و بغض تو صدای سایه ...اون همه عذاب و تنهایی و رنج و ظلم...اون همه سختی و سختی و سربالایی سنگلاخ...اون همه زخم و خون و بسته شدنش با دندون و درد کشیدن دوباره با فشار دوندونای خودت روی زخم خودت که بیشتر عفونت نکنه ...من کی میخوام خودم باشم؟ من کی میخوام خودم شدن رو شروع کنم؟ انگیزه نوشتن و باز کردن این صفحه اصلا این بود که بیام بنویسم فرق کسایی که ی اصالت درونی رو اصولا با خلق چیزی درونشون احساس می کنن و اسمشون میشه هنرمند...اصولا به نقاط وحشتناک تاریکی میرسن چون جمعیت آدمای مقلد خیلی بیشتر از آدمای خلاقه و آدمای مقلد همیشه سر به زیر و پیروند و این پیروی باعث ایجاد مسیر خیلی کت و کلفتی میشه که همه رو هم شکل میکنه حالا به فراخور ویژگی ها و مختصات زمانی و مکانی ممکنه تفاوت های ظاهری کوچکی داشته باشن ولی در بطن قضیه همه یک شکلند و قدرت با اوناست ظاهرا چون عمق تاریکی رو به حداقل میرسونن تو زندگیشون...چون به خاطر ترس کنده شدن ازون بدنه قدرتمند یک شکل حاضرند تا ابد مقلد و در مسیر رودخونه باشن...اینه که من همیشه ترسیدم..اینکه انگار کسی یا جمعیتی نیست که نشون بده تو هم به نقطه امن میرسی و اصلا نقطه امن کجاست؟...من کدومم؟ کسی که همیشه آرزوی اون آفرینش و اون خلق رو داشته ولی همچنان این میله آهنی متروی جمعیت و جریان بزرگتر هم شکل رو ول نمیکنه و همه چی رو با هم میخواد؟ آره...شاید...باید بنویسم ولی...باید بنویسم چون کار من تو این دنیا همینه والا هیچی نیستم جز یک دهن بلعنده و یک وجود مصرف کننده مخرب برای خودش و بقیه...