ویرگول
ورودثبت نام
آهو
آهو
آهو
آهو
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

برای او، که عزیزترین خنده های قرن را در دلم آب می کرد؛ مثل قند!



حتی اگر از "ننه" هم بپرسی می گوید هر آدمی را برای کاری گِل مالی کردند و فرستادند اینجا...اینجا یعنی روی زمین، همین کره گرد خاکی...نقطه خاکی پر طمطراق راه شیری...که با همه اِهِن و تولوپش، همه اش باید منتظر خاموشی خورشید و عبور میلی متری ابرنواختری باشند مجسمه های گلی اش و تمهیدات امنیتی و فلان و بیسار که یک عمر حرص و طمع و خانمان سوزشان، پودر نشود برود هوا، فضا، هر جا که دیگر نیست معنی می شود از آنجا..

زندگی هر کداممان رنگی است و قلم مویی روی خاک ازلی خودمان و دیگری و دیگران می کشیم اگر دلمان بخواهد...

از وقتی سرم را، همین سری که هیچ وقت حساب و کتاب حالیش نشده و انگار نمی خواهد بشود، را در گریبان گِلی ام فرو کردم و بوی گلینه خودم را شنفتم، بوی هیچ را، بوی هیچستان گِلی خودم را، خودمان را، همان "آدمیزاده طرفه معجونیست را که می گفتند، از فرشته سرشته وز حیوان، گر کند میل این شود به از آن، گر کند میل آن شود کِه از آن" و فلان و بیسار...خلاصه از وقتی زخمی و خونین و مالین گوشه های رینگ زمین های بازی ای که نه زمین من بودند و نه بازی من، خودم را پیدا کردم و سر به گریبان بردم و بوی خاکی ام را آغشته به ضرب شتم از ناکجا خورده پیدا کردم، خاکم، بوی نِی میداد...نی و نیستان...آخر من همیشه عاشق نی و نیستان بودم...حتی هنوز که هیچکس دیگر با قلم نی نمی نویسد مگر برای قاب کردن بیتی دار شده به دیواری اگر صاحب نی تازه خیلی خوش شانس بوده باشد که قریچ قریچ تنهایی و تغزلش را به سکه ای بخرند...آری، نی...نیستان...قلم و کلمات، تنها تمامیت و هویت گِل و لای بی روح من بوده، تنها سرشتی از من که اگر روح جان دار عزیزی را در خاصیت آینه گی جان ها ببیند، از گوشه رینگ، با گِل خونی و خون گِلی اش، جان بگیرد و دست به عصای همان هویت لگدکوبش بشود تا باقی نیستانش را هم برای جانی که بیارزد، به آتش بکشد...

نمیدانم میدانی که نیستان ها کجا می رویند و چه اشتعال پذیرست پیکر نحیف خالی از خودشان یا نه؟...یا اصلا تا به حال نیستانی را از نزدیک دیده ای یا نه...یا شبی که آتشی در نیستانی بیفتد را؟ می گویند که هر نی، شمع مزار خودش می شود و از این زیباتر هم مگر چیزی می تواند باشد؟!.... نمی دانم چه اراجیفی سر هم کرد این گِل ارغوانی جان گرفته از گوشه ای ترین گوشه خیس خون و اشک و عرق، اما خوب می دانم، آفرینش، روح می طلبد و من، به مدد روح قریبی که ساده ترین لحظه ها را، به باشکوه ترین لحظه ها مبدل می کرد و عزیزترین خنده های قرن را داشت، عجیب رقصیدم نیستانم را در شبی که از راهروی مغرور مرگ برمیگشتم...

3.3.1400

۰
۰
آهو
آهو
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید