
من یک پزشک هستم و مدتی پیش تصمیم گرفتم برای مطبم یک کیوآر کد روی کارت ویزیت و پوسترهای معرفی قرار بدم. هدفم این بود که مراجعهکنندهها با یک اسکن ساده وارد صفحه نوبتدهی بشن و اطلاعات لازم رو ببینن.
اول کار فکر میکردم فقط کافی هست یک کیوآر کد بسازم و داخل طرح قرار بدم. کد روی صفحه کامپیوتر بهخوبی دیده میشد و بدون مشکل هم اسکن میشد. برای همین فایل رو برای چاپ فرستادم.
اما بعد از چاپ، وقتی چند نفر خواستن با گوشی خودشون کد رو اسکن کنن، بعضیها موفق نشدن. دوباره بررسی کردم و دیدم مشکل از لینک یا خود کد نیست؛ اندازهای که برای چاپ انتخاب کرده بودم مناسب نبود.
همین اتفاق باعث شد بیشتر درباره سایز کیوآر کد تحقیق کنم. متوجه شدم اندازه کد فقط یک موضوع ظاهری نیست. جایی که قرار است کد استفاده شود، فاصلهای که کاربر از آن اسکن میکند و کیفیت چاپ، همگی روی عملکرد آن تأثیر دارند.
مثلاً یک کیوآر کد روی کارت ویزیت معمولاً از فاصله نزدیک اسکن میشود، اما اگر همان کد روی پوستر داخل سالن انتظار یا یک بنر قرار بگیرد، باید اندازهای داشته باشد که مراجعهکننده از فاصله دورتر هم بتواند آن را تشخیص دهد.
بعد از آن، قبل از هر چاپی یک کار ساده انجام میدهم؛ کد را در اندازه واقعی تست میکنم. یعنی همان چیزی که قرار است روی کارت، پوستر یا هر جای دیگری قرار بگیرد را با چند گوشی امتحان میکنم.
این تجربه به من یاد داد که ساختن کیوآر کد فقط به تولید یک تصویر مربعی ختم نمیشود. اندازه، کیفیت فایل و محل استفاده هم بخشی از ماجرا هستند.
حالا قبل از اینکه هر کیوآر کدی را برای چاپ آماده کنم، اول به این فکر میکنم که قرار است چه کسی، از چه فاصلهای و در چه شرایطی آن را اسکن کند.