
آن روز که دیر فهمیدم
دخترم،
آن روز که به اصفهان حملهی هوایی شد، تو به پنجره چسبیده بودی.
پلک نمیزدی. آسمان را میپاییدی؛ انگار اگر چشمهایت را ببندی، اتفاق بدتری میافتد.
من اما چند قدم آنطرفتر، با تلفن درگیر ترس یکی از بچههای خانواده بودم.
نمیدانستم تو همان لحظه بیشتر از همه مرا میخواستی.
فقط بعدها فهمیدم.
و همین «بعدها فهمیدن»
مثل سنگی در سینهام ماند.
از همانجا بود که نوشتن برایم شد راهی برای جبران؛
پلی میان ترسِ تو
و ناتوانیِ من.
نامههایی به دخترم
جنگ و ترس
دخترم،
ستارهی شبهای تاریکم،
در آن دوازده روز، وقتی جنگ چون دیوی از آتش و دود بر فراز شهر چمبره زده بود،
در پناهگاه نگاهت پر از پرسشی بود که من پاسخی برایش نداشتم.
خواب از چشمانت گریخته بود
و بغضی راه نفس را بسته بود.
آن آرزوی تلخ که گفتی:
«کاش همه بمیریم یا همه زنده بمانیم»
چون زخمی عمیق بر روحم نشست.
میخواستی با نیروی نگاهت این جهان را رام کنی؛
اما دنیا بیرحمتر از آن بود که به نگاه معصوم تو تن دهد.
جنگ پرده را کنار زد
و به ما نشان داد مرگ مفهومی دوردست نیست؛
همسایهی دیوار به دیوار ماست.
آنجا فهمیدم معنای زندگی در همین لحظههاست:
در لمس دستهای تو در پناهگاه،
در بوی خاکِ بارانخورده پس از انفجارها.
عزیز دلم،
من از مردن نمیترسم؛
اما از دست دادن تو…
این ترس
وجودم را به آتش میکشد.
آیا عشق همان ریسمانی نیست
که مرگ را چنین هولناک میکند؟
واگر دلبستگی نبود،
آیا ترس از دست دادن معنا داشت؟
خانه کجاست؟
آن شب فهمیدم
وطن فقط این خاک نیست.
وطن من
وجود توست.
در پناهگاه
خانهای ساختیم
از نفسهای لرزان
و قولهای خاموش.
نور دیدهام ترس از دلبستگی میآید:
از پیوند ما با خانه،
با امنیت،
با این خاک.
اما ریشههای تو
فقط این خاک نیست.
ریشهات
در قلب کسانیست
که دوستت دارند
سرزمین تو
دستان زخمی زنانیست
که زمین را ترمیم میکنند؛
و شانههای مردانی
که نمیگذارند امید فروبریزد.
پس از خود بپرس:
خانه را خاک تعریف میکند
یا پیوند انسانها با یکدیگر؟
آنچه جنگ به من آموخت
آن شب وقتی آژیرها آسمان را میدریدند،
دستهایت در دستانم میلرزید.
در سکوتی که از عشق لبریز بود
به تو قول دادم:
هیچ طوفانی
ستارهی تو را خاموش نخواهد کرد.
آن شب ترس دریایی بود که میخواست ما را در خود بکشد؛
اما عشق ما
فانوسی شد که راه ساحل صلح را نشان داد.
همانجا فهمیدم:
در دل تاریکی،
نه هراس مشترک
که عشق مشترک نیرومندتر است.
شجاعت نترسیدن نیست.
شجاعت
ادامه دادن است
با وجود ترس.
تو ترسیدی—
اما ترست زخم نشد؛
چراغ شد
جان شیرینم،
چون آب باش:
جاری، عمیق و بیتکلف.
وقتی سایهی جنگ گسترده میشود،
در خلوت روشن خود بمان—
با شعری از مولانا در دل
و عشقی که از قلب من
چون نسیمی از زاگرس
به سوی تو میوزد.
عشقی که از ژرفای ترسها گذشته
و به نور جاودان رسیده است
دوستت دارم.
در سکوت
در کلام
در صلح
در جنگ
مامان
روایت میکنم
برای آنچه نباید فراموش شود.
#نامه_به_دخترم
#تجربه_زیسته
#مادری
#روایت
#جنگ
#ادبیات_زنان
#تابآوری
#نوشتن