ویرگول
ورودثبت نام
ghazal.narrates
ghazal.narratesمن غزل هستم. روایت‌گر تجربه‌های زیسته. جایی میان حافظه، جنگ و زندگی در جست‌وجوی معنا. علاقه مند به تجربه‌های زنانه و جهان درونی زنان. در حال نگارش نخستین رمانم هستم.
ghazal.narrates
ghazal.narrates
خواندن ۱ دقیقه·۷ ماه پیش

وقتی آسمان دیگر آبی نیست سهم تو از آفتاب، خاکستر نبود

(نامه‌ای به دخترم)

سهم تو از آفتاب__ خاکستر نبود
سهم تو از آفتاب__ خاکستر نبود

دخترم

سوداگرانِ زیتون و آهن،

با هیبتِ منجیان از راه رسیدند؛

در دستِ راست‌شان شاخه‌زیتونی بود

که بوی تزویر می‌داد،

و در آستینِ چپ،

خنجری تشنه‌ی خونِ خورشید.

چه سخاوتمندانه

از «شفای مادرم» گفتند،

و چه فریب‌کارانه

به خواهرکِ کوچکم

وعده‌ی عروسکی دادند؛

با چشمانی به آبیِ آسمانِ ندیده،

و گیسوانی به رنگِ خوشه‌های گندمِ نچیده.

من شنیدم،

با همین گوش‌های ساده‌لوح،

فریادشان را:

ما برای ذبحِ جنگ آمده‌ایم

اما

صلح را قربانی کردند!

دخترم،

می‌گفتند

باید ماه را از گلوی اژدها بیرون کشید؛

غافل از آن‌که

خودِ اژدها،

ردای آزادی به تن کرده است.

ما چون کودکانِ مسحورِ قصه‌ها،

روزها را به امیدِ رسیدنِ عید شمردیم

و شب‌ها را

به امیدِ صبحِ صادق سپری کردیم؛

و در آستانه‌ی در،

آن‌قدر نشستیم

که جاده‌ها پیر شدند؛

وانگه چشم دوختیم

به راه‌هایی

که جز غبارِ فریب،

ارمغانی نداشتند.

اما آن‌چه آوردند

نه نان بود

و نه نور؛

ضیافتی بود از جنسِ آتش،

و میراثی

از تبارِ خاکستر.

عزیزم،

کجاست آن نانِ گرم

که بوی گندم‌زار دهد؟

کجاست آن آفتاب

که استخوان‌های سرمازده‌مان را گرم کند؟

حالا خواهرکِ من

زیرِ آوارِ سنگینِ «آزادیِ» دروغین‌شان خفته است؛

با همان چشم‌های تیله‌ای

که دیگر

نه ما را می‌بینند،

و نه این دنیای زشتِ دروغین را.

اما از سینه‌ی چاک‌چاکش

نوری می‌تابد

که سیاهیِ قلبِ فاتحان را

چنان رسوا می‌کند

که تاریکی

پیشِ پایش زانو می‌زند.

دخترم بنگر

شکوهِ بی‌شرمِ قدرت

از پشتِ سنگرِ جسدِ کودکان

چه ارزشی دارد؟

چقدر باید حقیر بود

که شکوهِ پیروزی را

در میانِ ویرانه‌ها

و پیکرهای نحیف جست؟

چشم‌های تیله‌ای __ زیرِ آوارِ آزادی
چشم‌های تیله‌ای __ زیرِ آوارِ آزادی

در میان ویرانه‌های جنگ

کودکی را می‌بینم

که در مشتِ کوچکش

پَری سپید را به غنیمت گرفته است؛

پَری از پرنده‌ای

که دیگر نیست؛

از آسمانی

که هنوز آسمان نام دارد،

اما دیگر آبی نیست.

او باور دارد:

آزادی دروغ نیست؛

و این،

داغی است

که بر پیشانیِ دروغ‌زنان می‌ماند.

دخترکم،

بگذار دهان‌های نیرنگ

از رهایی حرف بزنند.

بگذار بوق‌های پرهیاهو

کشتار را

ضرورتی تاریخی بنامند.

بگذار کلمات را

لباسِ فاخر بپوشانند

و بر زخم‌ها

نامِ پیروزی بگذارند.

من

طنینِ نجوای کسانی‌ام

که ریه‌هایشان از خاک انباشته است،

اما هنوز

انسانیت را نفس می‌کشند.

آری،

جنگ شاید

بال‌های پرنده را بشکند،

اما رؤیای پرواز را

هرگز.

دخترکم

من می‌نویسم

تا قلمم گواهی دهد:

ما بودیم،

ما انسان بودیم،

ما زنده بودیم…

و حتی در احتضارِ امید،

به معجزه‌ی صبح

ایمان داشتیم؛

و هرگز

به باورِ طلوع

خیانت نکردیم


دختر عزیزم،

روایت می‌کنم برای آن‌چه نباید فراموش شود.

#روایت_زیسته #نامه‌ای_به_دخترم #نثر_ادبی #نویسندگی

۲۹
۱
ghazal.narrates
ghazal.narrates
من غزل هستم. روایت‌گر تجربه‌های زیسته. جایی میان حافظه، جنگ و زندگی در جست‌وجوی معنا. علاقه مند به تجربه‌های زنانه و جهان درونی زنان. در حال نگارش نخستین رمانم هستم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید