
با باران، می کوبند خاطره ها به پنجره جان من...
و برای لحظه ای، آن موسیقی دلنواز دوباره نواخته می شود، چه خوب که پنجره باز است...
توامان موسیقی، رقص ومن... چه هنرمند ماهریست باران... هر قطره اش پنجه ایست بر ساز زندگی و خاطره، چه نوای خوشی دارد... چشمانم بسته اند... و همچنان در حال رقصیدنم....
رعد و طوفان و صدایی مهیب! و من و شب و سکوت پرهیاهو... و پنجره ای که بسته می شود...
چشمانم باز شده اند و پنجره بسته... بوی خاک خیس خورده و صدا... صدای باران به گوش می خورد... مست بودن ام... به دور از پنجره ها...به دور از خاطره ها...