و آنگاه که در آسمان بلوا می شود،آن آبی بیکران پرده ها را بر پهنای خویش می گستراند ...
جدال بالا می‌گیرد و آسمانیان ناسزاها بر زبان می آورند ... یکی از ابرهای پیر می گرید... و به ناگاه تمام آسمان راغم فرا می گیرد... گویا آسمان سیاوش اش را از دست داده است ...
و خنده بر لبان شان جاریست...گلهای باغچه،آهوان دشت،شیرهای خسته...
آری! باران موهبتی است الهی!
