
و هنگامي كه دل تيره مي شود، شب، روشن مي شود.
و آنگاه، ماه مهمان دل من مي شود و آن جوي هاي آتشين را به سوي خود فرا مي خواند و طوفاني در من به راه مي افتد.
آه ، نفس هاي كوتاه و گرم، و پاهاي سرد كه ديگر توان جنبيدن ندارند كه شب به درون من آمده است.. و ستارگانِ تنها، حيران و نالان پي خورشيد مي روند! آه! اين سرشت آدمي در ستارگان هم نفوذ كرده است! چنگ زدن به هر ريسماني در هنگام سقوط! كه آنان نمي دانند اين چنگ، نواي نابودي آنان را مي نوازد، و ذره ذره اين نواي دلفريب محوشان مي كند. آنگاه كه شب روشن مي شود...