زندگی گاها رویی از خودشرو نشون میده که اصلا انتظارشو نداری .خصوصا وقتی ناگهانی روشو نشون میده.تغییر ناگهانی شرایط میتونه تاثیرات مخرب زیادی داشته باشه که اولیش افسردگی شدیده.نمونه ای از این تغییرات ناگهانی در ساعات اولیه امروز برای من اتفاق افتاد.
دقیقا مثل اینکه با پتکی بکوبن به سرم پارتنرم که به شدت هم عاشقش هستم توضیح داد که بخاطر شرایط خانوادگی ای که پیش اومده ابن امکان وجود داره که همه ی برنامه ریزی هایی که باهم کردین به تاخیر چندساله بیافتن.
بهم گفت ناراحته از اینکه فکر میکنه ممکنه منو به فنا بده!گفت دوسم داره و میخواد منطقی حرف بزنه.گفت که همه تلاشش رو داره میکنه و خواهد کرد که همه چیز درست بشه. گفت اگر نشد برای تو بهتره که جدا بشیم تا آینده تو تباه نشه!!
اومدم اینجا بنویسم که هم یبار دیگه خودش بخونه هم دیگران. اینو بهش گفتم و پای حرفمم هستم.عشق شجاعت میخواد.سختی داره بحث داره جدل داره مشکل داره.ولی این که فکر کنی به خاطر شرایط سخت جدایی به نفع طرفت میشه اونم بعد کلی خاطره و عشق بازی وکلی زمان سخت اشتباهه! اون جدایی برای همیشه نابودی میاره.اون آدم حتی اگر با کس دیگه ای بره اگرواقعا عاشقبوده باشه تا آخر عمر مثل یه بیمار زندگی میکنه!
اومدم بگم که من بهش گفتم هرچی هم بشه تو همه ی سختی ها کنارش خواهم بود و برای زندگی و عشق و آیندمون همه جوره میجنگم. چون معتقدم آدما با هر سختی ای کنار عشقشون خوشحالن. و البته مطمئنم که اگر کنار هم تلاش کنیم سختی ها رد میشن.
قوت قلب چه چیزی بالاتر از این میتونه باشه که منی که عاشقشی بگم تا تهش همه جوره باهاتم؟!
میدونم که گاهی این فشار های زندگی آدم رو ذله میکنه!
اما هیچ موقع کنار نکشید.
من تا نفس آخرم میجنگم.چون دوسش دارم. چون نمیخوام تنهاش بذارم و چون پشیمونی سودی نداره!
جدایی هیچ وقت به نفع هیچ کس نیس!بجای هم تصمیم نگیریم!