یه شب خنک اردیبهشتی نشسته بودیم روی صندلی پارک نزدیک خونمون.داشتیم از هوای خنک و نم دار لذت می‌بردیم.من وسایل نسکافه رو داشتم آماده میکردم و حواسم به کارم بود.اب جوشو داخل استکان خالی کردم و نسکافه رو خالی کردم داخلش.اهسته شروع کردم به هم زدم و تو همون حالت قربون صدقه مریم داشتم میشدم.وسط تموم حرف زدنام یهو گفت:علی چرا نمیری دنبال زندگیت؟تو زندگی دوست داری,تو زن دوست داری،تو بچه دوست داری،تو پدر شدن دوست داری،اما من شرایط ازدواج ندارم،من دیگه به ازدواج فکر نمیکنم من زندگیم داغون شده،من یبار زندگیمو باختم و دیگه نمی‌خوام ازدواج کنم،ولی تو برو تو برو دنبال زندگیت،تو هنوز تجربه زندگی مشترک نداشتی،مطمعنم خوشبخت میشی،ازدواج کن باور کن چند ماه نشده عاشقش میشوی و همه چی از سر و کله ات میفته.یادت میره منو.عشقمونو.رابطمونو.یه دختر کاکل زری برات می آوره و دوبار نگاه قد و بالاش کنی دیگه همه چی تموم میشه.منم حتی فراموش میکنی.من همون‌جوری که دارم نسکافه رو هم میزنم تو دلم آشوب میشه به زور یک هجمه از لبخند بر روی لبهای خشک شده ام میارم و ابروهای گره کرده و غمگینم رو باز میکنم.لبخندم رو نشونش میدم شاید بفهمه من دوست ندارم از این صحبت ها زیاد بشنوم.من دوست ندارم از نبودنت حرف بزنم.من دوست ندارم از اومدن یه فرد سوم داخل زندگیم حرف بزنم.نگاش میکنم و چشم تو چشم میشیم.از لبخندم که جوابی ندارم لجش در میاد و اخم میکنه.
علی جدی میگم.
خواهش میکنم یکم راجب حرفام فکر کن.ما سن و سالمون داره میره بالا و تو باید بری دنبال زندگیت.من اینجوری اعصابم خورده،من با خودم سرجنگ دارم که چرا وقتی قصد ندارم ازدواج کنم تو زندگیت موندم و نمیذارم تو به کسی دیگه فکر کنی،...
گفت و گفت و گفت.....
من همچنان سکوت کردم.
خالی که شد
نسکافشو دادم دستش.گفتم بخور از دهن میفته.وقتی که خورد دستاشو گرفتم بهش گفتم ببین مریم جان همه این حرفا که زدی درسته.
اره شاید ما به هم نرسیم.شاید نشه که ما زیر ی سقف بریم و زندگیمون رو کنار هم داشته باشیم،اصلا شاید ما بچه مشترکی نداشته باشیم با هم ولی
ولی من چجوری میتونم وقتی چشمای قشنگت هست دلم رو به چشمهای یکی دیگه خوش کنم؟چجوری میتونم وقتی صدای نفسهات منو آروم میکنه من دلخوش کنم به نفس های یکی دیگه؟چجوری میتونم فراموش کنم رنگ موهات رو؟چجوری میتونم خاطراتمون رو فراموش کنم.یه سال؟دو سال؟ده سال؟چند سال باید من همش سعی کنم اسم تو رو به جای اسم اون به لب نیارم؟من میتونم مگه بغلش کنم وقتی تموم احساساتم پیش تو فوران میکنه؟من نبضم،قلبم،خونم،جونم،همه وجودم یه صدا با صدای قلب تو تنظیم شدن.من اگه بخوام تو رو عوض کنم یهو همه اینها از کار میفته،نمیگم میمیرم،نه نمیمیرم،ولی دیگه هیچکدوم از این حرفا و کارا و خوشیا وجود وقتی نباشی.
تو زندگیم شدی حتی اگه من زندگیم رو ببازم.
اشک گونه های جفتمون رو خیس کرد.
بارون ریزی گرفت.انگار آسمون هم به حال ما گریه میکرد.
صورتش رو آورد جلو.گونه هاشو بوسیدم.در گوشش گفتم،من همیشه هستم، من دوست دارم و همین حس رو من دوست دارم.لطفا از من نخواه دوست نداشته باشم...
#قاسمی_نویسنده_شهریوری
