«من اصلا نمی‌فهمم اینا چرا با هم زندگی میکنند!!!؟؟»
ساعت ۱۲شب شده بود.بچه ها رو خوابونده بودم.
خودم هم مثل هرشب منتظر بودم تا فرهاد بیاد خونه تا با هم شام بخوریم.
اما امشب یه شب خیلی خاصی بود برا من.دوست داشتم هر اتفاقی که میفته فقط به فرهاد خوش بگذره و امشبو فراموش نکنه.
داشتم موهامو شونه میزدم که در باز شد.فرهاد اومد،
+سلام عزیزم،خسته نباشی
-سلام ممنون.
+تا تولباستو عوض کنی منم میام شامتو میکشم
_ممنون میل ندارم
+همون غذایی رو که دوست داری پختم ها قرمه سبزی
_چیزی نگفت
با عجله لباس قرمز که دوست داشت رو پوشیدم و رفتم اشپزخونه میز رو مرتب کردم،دو تا شمع از کابینت در آوردم و روشن کردم گذاشتم سر میز.یه دسته گل مریم هم خریده بودم عصر گذاشتم تو گلدون وسط میز خیلی شاعرانه شده بود.
کادو رو هم قایم کردم کنار میز.
+بفرما آقا فرهاد عزیزم.پادشاه من،همسر من،شام میل کنین
با بی میلی اومد سر میز نشست.
گل نرگس رو بو کرد و گفت گلها هم مثل گل‌های قدیم دیگه بو نداره، یه لبخند تمسخر زد بهم و منم سعی کردم تحمل کنم و امشب هیچی نگم.
+گفتم فدا سرت عزیزم.ببین مریمت برات چی پخته،غذای خوشمزه واسه عشق خودم.براش بکشم بخوره خستگیاش بره سیر بشه بلکه اخماش باز بشه آقامون.
کشیدم غذاشو گذاشتم جلوش،چند قاشقی خورد و خورد شروع کرد بهونه گرفتن
_چرا این غذات همیشه یه مزه ای میده که من بدم میاد ازش
قاشقشو انداخت و رفت جلو تلوزیون لم داد.
خیلی بهم ریختم سعی کردم جلو خودمو بگیرم و هیچی نگم
گوشیش زنگ خورد.
دیدم رفت تو تراس و شروع کرد به حرف زدن،کلی می‌خندید پشت تلفن،تو سرم داشت یه پتک میکوبید.
عصبی شده بودم دستام میلرزیدن.شمعا رو فوت کردم و ظرفا رو جمع کردم.ریختم همه رو تو دستشور.شروع کردم به شستن ظرفها
فرهاد تلفنش تموم شد دوباره اومد جلو تلوزیون لم داد.سیگارشو روشن کرد و داشت با گوشیش ور می‌رفت.
یهو صدای شکستن شیشه اومد.
باز طبق معمول همسایه طبقه بالایی بودن.یه زن و شوهر تازه ازدواج کرده بودن.یه ماه میشد رفتند سرخونه زندگیشون.یشب نشد اینا با هم خوب باشن.هرشب صدای دعواشون میومد.امشب خیلی صدا بیشتر شده بود.داشتم گوش میدادم زجه هایه زهرا رو که الیاس داشت میزدش.
فرهاد یهو گفت :من اصلا نمی‌فهمم اینا که با هم نمی‌سازند اصلا چرا با هم زندگی میکنند!؟
این جملش مثل چی داشت دل منو چنگ میزد.
با خودم میگفتم کاش همین جمله رو یکی به من می‌گفت.وقتی هنوز بچه هام نبودن.چرا من چشمامو بستم موقع ازدواجم.چرا ندیدم که فرهاد اینجوریه.چرا نفهمیدم این محبت حالیش نیست.چرا نفهمیدم این هیچوقت بهم توجه نمیکنه.بی معرفت امشب سالگرد ازدواجمون بود.تو هیچ احساسی نداری.اصلا یادت نیست که چخبره تو دل من.
کادوش بخوره تو سرش اصلا سالگرد هم نمیخوام.مگه منه دوست نداشت؟پس چرا با من ازدواج کرد؟چرا یبار نگفت دوسم داره؟چرا بخاطر دوستداشتن یبار بغلم حتی نکرد؟هیچوقت منو بخاطر خودم نخواست.یبار نگف مریم تو چی میخوای.؟توچی پس مریمم.همش و همش خودش و خودش
بابا منم توجه می‌خوام.تو توجه نکنی من از کی توجه بخام اخه....
گریم گرفت،نمیخواستم فرهاد اشکامو ببینه
ظرفارو ولکردم اومدم اتاق بچه ها.نازنین و محسن دو سه ساعتی بود که خوابیده بودن.نشستم کنار تختشون.دست کشیدم تو موهای نازنین.وقتی این دو تا رو میدیدم با خودم میگفتم مریم تو نباید کم بیاری.تو اگه کم بیاری این دو تا طفل معصوم داغون میشن.تو که زندگی نکردی حداقل بذار این دوتا خوشبخت بشن.
میخوای اینا بشن بچه های طلاق؟؟
باز یبار به خودم میگفتم پس من چی مگه من آدم نیستم؟گناه من چیه این احساس نداره؟بابا خسته شدم.
چشم های محسن و موهای نازنین آرومم کردند.
از درآورم قرصهامو برداشتم و دوتا خوردم.
پتو رو کشیدم رو محسن بلند شدم رفتم آشپزخونه.
همینجور که داشتم چای رو آماده میکردم با خودم گفتم فردا میرم پیش زهرا همه زندگیمو بهش میگم.
شاید اون بتونه قبل این که دیر بشه خودش رو نجات بده.
دوتا چایی ریختم با یه تیکه کیک گذاشتم رو سینی رفتم نشستم کنار فرهاد گفتم شام که نخوردی عزیزم حداقل چایی بخور.
راستی فرهاد اینم کادو سالگرد عروسیمون،
مبارکت
باشه....
پ ن
شاید به جرات بگم ۱۰درصد زن و شوهر های الان مشکله زهرا و مریم رو دارند.مشکل این که همسرشون بهشون توجه نمیکنه.مثل زمانیکه خاطرخواهشون بود.مردانی که تا خرشون از پل گذشت دیگه فک میکنند صاحب همه چی همسرشونند و حتی اگه توجه هم نکنند و یا سر و گوششون جای دیگه بجنبه باز هم همسرشون پای زندگیشون هست و جا نمیزنه.
و یا اگه به زن بگن دوست دارم زنشون پر رو میشه ویا اینکه در و همسایه چی میگن.میگن ای بدبخت زن ذلیل
من نمیگم همه ولی به جرات بازم میگم اگه زنی که متاهل هست تو خونه خودش محبت ببینه، از کسی که شریک زندگیشه و پدر بچه هاشه محبت بده ، مطمعن باشید هیچوقت سر و گوشش نمیجنبه و همیشه شما مالک قلبشین.
لطفا به هم انگ خیانت نزنید.یه نگاه اول به خودتون بکنین ببینین چکار کردین برای همسرتون.
شاید همین الان هم دیر نباشه.
شاید منتظر جمله هایه عاشقونتونه،
خیلی ها مثل مریم قصه ما نیستند که پای زندگیشون بمونن فدا کاری کنند.یهو میبینی گذاشت رفت و .........
(این داستان برگرفته از یک حقیقت تلخ از تعداد معدودی از زندگی های الانه که ته نداره)
@ghasemih200
