صبح است و من دیشب را حتی چند دقیقه به راحتی نخوابیدم. نیمه بیدار و نیمه خواب، در رویای مردن، بعد با اضطراب نکند صبح خواب بمانم و دیر برسم. بعد با حال بد ناشی از لجن بودن آدم ها و بعد اضطراب، اضطراب ِ بی حسابی که دست و پایم را محکم توی آغوشش گرفته و نمی گذارد فرار کنم...
صبح است و من تمام دیروز را خشمگین و عصبی در خودم پنهان شدم. آغوشم جای بیشتری برای خود ترس زده ام نداشت، همین بود که خود ِ خشمگینم را توی بغلم گرفته بودم و سعی می کردم آرامش کنم. و مدام با خودم بگویم چیزی نیست...چیزی نیست...چیزی نیست...
اما چیزی هست! چیزی هست و من حق دارم عصبانی باشم. چرا سکوت می کردم؟ چون حتی فکر کردن به گفتگو با چنان لجنی حالم را بد می کرد. و حال من همین حالا هم بد بود. و حق دارم اگر حالم بد است.
دختر کوچولوی غمگین و ترسیده... چقدر سعی کردی برخلاف حس ششم قوی ات رفتار کنی و بگویی هیچ چیز به سیاهی ای که تو فکر می کنی نیست. برایت مهم نبود البته که چقدر می تواند سیاه باشد. تو می دانستی هیچ چیز به تو ربطی ندارد. همه چیز در واقع آنقدر برایت بی اهمیت بود که گاه نه از سر محبت، که از سر احساس عذاب وجدان می خواستی چیزی را جبران کنی... سادۀ کوچک ِ عزیز من...
دارم پرت و پلا می‌نویسم. اضطراب همچنان چمبره زده روی سینه ام، نفسم را بند آورده. ماسک های چهار لایۀ روی صورتم را می زنم پایین. نفس...نفس... نفس... نفس کم آوردم و انگار اکسیژن هیچ کجا نیست. به تراس پناه می برم . به آسمان بی سقف. این روزها هم میگذرد. اگر به خودم حق دهم عصبی و غمگین باشم.
*عنوان؛ دیالوگ کوتاهی از سریال Better call saul
