معلوم است که نگاهم به سرانجام است. معلوم است که میدانم این راه طولانی چقدر پرپیچ و خم و پر است از گره. که حتی یک روز عادی را هم از هردوی ما سلب میکند. که حتی فکر نمیکنم چقدر این آدم آن طرف خط نزدیک من است. که چقدر در تمام زندگیم سهیم است. که چقدر تنم به تنش نزدیک است. روحم به روحش. چشمهاش به چشمهام. قلبش به قلبم. معلوم است که هیچ لحظهای از سرانجام این راه از جلوی چشمم کنار نمیرود و با فکر به آخر این داستان ِغمانگیز روزها را میگذرانم.
جنگ همه معادلات ذهنیام را بهم ریخت. پسرکی که فکر میکردم دوستش ندارم یکهو تبدیل شده بود به آدمی که حتی اگر دوستم نمیداشت هم باز برایم مهم بود که سالم، خوب و زنده بماند. که بلافاصله بعد از دیدنش - بعد از بمباران محل کارش و رسیدن معجزهوار و سختش به شهر من- همان وسط خیابان و پشت فرمان درحالیکه ماشین پشت سر دستش را گذاشته بود روی بوق محکم در آغوشش گرفتم و مدام گفتم: خداروشکر اومدی. خداروشکر که سالمی. که حتی خودش هم باورش نمیشد این منم.
جنگ همه انکارها را به رویم آورد. یکهو مشت شد و زد به صورتم که غلط کردی که دوستش نداری. ببین. ببین. حتی برایت مهم نبود او هم دوستت دارد یا نه. حتی مهم نبود او هم همینقدر مشتاق دیدنت هست یا نه. فقط میخواستی باشد. زنده. سالم. خوشحال. حتی اگر برای تو نیست. پسرک دیگر به چشمم پسرک نبود. مردی بود که کنارش هیاهوها یکباره به سکوت تبدیل میشد. سکوتها دلنشین بود و بوسهها شیرین. همه چیز همچنان مثل قدیم بود و من به هیچ چیز قدیم شبیه نبودم. فقط احساس میکردم که دوستش دارم. که بودن ِ حتی مختصر و کوتاه و کمرنگش از نبودن همیشگیش بهتر است. و چه اهمیتی دارد که ویزای او قرار است نهایتا دو ماه دیگر بیاید و دوری نه فقط هزار کیلومتر، که ده برابر شود. که مسلم است از دستش خواهم داد. که معلوم است هیچ آینده شفافی در کنار هم نخواهیم داشت.
و هنوز میپرسید چه حکمتی است که از آغاز نگاه من به سرانجام است؟