دوازده سیزده سالم بود که یکی از تفریحات بزرگ زندگیم، سرک کشیدن به کتابخونه بزرگ بابا و مامان و برداشتن و خوندن کتابهایی بزرگتر از سنم شد. کتابهایی که واقعا چیزی ازشون نمیفهمیدم اما یه حسی بهم میگفت برای اینکه بزرگ شم باید اونا رو بخونم. کم کم با کتابهایی آشنا شدم که توی کتابخونه مامان و بابا نبود، اما برای من قابل فهم بود. رمان هایی ایرانی از نویسندههای خوب که هم قابل فهم بود، هم برای من که همیشه خدا بیشتر از سنم دوست داشتم بدونم؛ مناسب بود.
شاید کتابخونی و در کنارش نوشتن، اولین قدمهای من برای آشنایی با دنیای ادبیات بود. زمانی که تصمیم گرفتم دانشگاه ادبیات فارسی بخونم؛ از اعلام کردنش میترسیدم اما از انجامش نه!. این تصمیم البته برای خانوادهی ما اولش چندان آسون نمیاومد؛ اما یکم بعد وقتی با جدیت توی المپیاد ادبی دبیرستان شرکت کردم و بین کتاب شعرهای مختلف و جلسات نقد ادبی متعدد دانشگاه میچرخیدم؛ مطمئن شدن این انتخاب از سر هوسهای بچگی نبوده! و این شروع نوع جدیدی از زندگی من شد. یعنی قدم گذاشتن در مسیر ادبیات ثقیل کلاسیک و غرق شدن در فضای ادبیات آکادمیک دانشگاه!
اون زمانها اگر میخواستیم به عنوان نویسنده یا کسی که قلم خوب داره مطرح شیم، باید سعی میکردیم توصیفات و تشبیهات ادبیتری بنویسیم. هرچقدر این توصیفات نرمتر و ناملموستر و عجیبتر، پذیرش ما در بین آدم ادبیاتیها بیشتر. خب من هم خواه ناخواه وارد این دنیا شدم و قلمم به سمت ثقیلتر بودن حرکت کرد. و راستش رو بخواید چقدر لذتبخش بود اینکه آدمهای غیرادبیاتی نوشتههام رو بخونن و با یه علامت سوال بزرگ مواجه شن و بپرسن: «دقیقا نفهمیدم یعنی چی؛ ولی خوب نوشته بودی! آفرین! ». و من غرق شم در لذت اینکه من چقدر از زمانهی خودم پیشرو تر و جلوترم و چقدر آدمها از درکم ساقط:))
سالها بعد با آکادمیکتر شدن من و ورود به تحصیلات تکمیلی و نوشتن مقالات علمی، نوشتههام کم کم از بار ادبی خودشون کم کردن و به سمت رسمی شدن و علمی شدن و چه بسا سنگینتر شدن حرکت کردن. این موقع دیگه نه تنها ادمای عادی، که آدمهای بعضا ادبیاتی هم نمیفهمیدنشون. چون زبان، زبان علمی ای شده بود و خشک و سرد و بیروح بود.
دنیای دیجیتال مارکتینگ اما با همهی دورههای زندگی من فرق کرد. اینجا هیچکس به خاطر ادبی نوشتن و جملات کوتاه تشویقم نمیکرد. هیچکس براش مهم نبود که من چقدر میتونم کلمات خاصتری برای نوشتههام انتخاب کنم. اینجا کسی تشخصی برای زبان ثقیل و نثر معیارگونهی من قائل نبود. آدمها اینجا اگر چیزی رو نمیفهمیدن براش ارزشی هم قائل نبودن و من یکباره جایی قرار گرفته بودم که باید در کوتاهترین و خلاصهترین و سادهترین حالت ممکن حرفم رو میزدم، مخاطبم رو جذب میکردم و تاثیرم رو میذاشتم. مخاطبی که حداقلترین اطلاعات ادبی رو داشت و حوصلهی پیدا کردن هیچ آرایه و تشبیه و استعارهای رو نداشت.
هرچند اولش خیلی ساده به نظر میرسید اما راستش یکم بعد متوجه شدم این کار از همیشه سختتره. همراه کردن مخاطب عادی که شاید در طول عمرش یه دونه کتاب رو هم به سختی تموم کرده، از همراه کردن مخاطبی که سالها سرش توی کتابها و نثرهای مختلف بوده؛ کاری سختتر بود. باید ذهنت رو از یه آدم ادبیات خونده جدا میکردی و میرفتی مینشستی کنار دست مغز آدمی که دایرهی لغاتش محدود بود و دنبال چیزهای ساده و اعجابانگیز بود. و این برای من شاید از نوشتن یک مقاله علمی یا یه یادداشت ادبی سختتر بود.
این روزها دارم سعی میکنم کوتاه بنویسم، کم بنویسم و ساده بنویسم. نمیدونم چقدر موفق بودم اما راستش باید اعتراف کنم من دنیایی که ادم ادبیاتی های گل و بلبل دیده و غرق شده در کلمات درونش نیستن رو بیشتر دوست دارم...