تمام عمر درگیر ِ کار درست بودم، و هستم. کار ِ درست به من میگوید برنجم و درست رفتار کنم. کار ِ درست میگوید عصبانی باشم و بخندم. کار ِ درست میگوید غرورم را کف ِ دستم بگیرم و بروم جلوی کسی که از او عصبانی و دلخورم بایستم و توی چشمهاش زل بزنم و انگار نه انگار اتفاقی افتاده حرف بزنم.
حالا دیگر جایی قرار گرفتهام که حتی نمیدانم کار ِ درست همان چیزی است که خودم "قلبا" به آن معتقدم یا نه؟ نمیدانم این لبخندها، این اخمها، این حرف زدنها، این به هیچ گرفتنها و گذشتنها هم خود ِ واقعی من است یا صرفا التزام به انجام بهترین کار در بهترین شرایط؟
وسط روز است دقیق و من، افسار صورت و دلم را رها نمیکنم تا مگر هرّه نکند گریه روی صورتم میان این همه آدم ِ حاضر در کنارم. که کسی نپرسد چرا؟
بی قرار؟ من آرامم. حتی عصبانی هم نیستم. اما خشمگینم. غمگینم و گمان میکنم هرچقدر خشم بیشتری را قورت میدهم، غم ِ بیشتری روی صورتم نقش میبندد. و چشمهام غمگین و غمگینتر میشوند و دیگر کسی ذوق و شوق و خندۀ پشت سرش را نمیبیند.
کلمات... این کلمات ِ بی صاحب. این کلماتی که بی آنکه کوپن بیندازند همینطور جاری میشوند و شبیه یک پیام مخابرهای ِ سخت و سرد و بیمعنا، یک عالمه حرف را درون خودش جا میدهد و میفرستد به سمتی دیگر. چقدر از کلمات متنفرم. چقدر از کلماتی که دیشب برای هزارمین بار مرورشان کردم متنفرترم. کلماتی که مجبور بودم باز یقین کنم دروغند. کلماتی که داشتم میشنیدمشان. کلماتی که وقت ِ گفتن احتمالا به دروغین بودن حالایی که میخوانمشان نبودند.
"دروغ نبود، هیچکس نمیداند کدام حرف تا چه بازۀ زمانیای راست میماند و از کِی به بعد میشود دروغ". همه چیز در گرو ِ همین جمله است. خیلی از کلمات، وقت ادا شدن دروغ نبودند. اشتباه هم. شاید حتی راستترین و درستترین بودند. اما همان آن. همان لحظه. همان ساعت و بعد، کمی بعد، حتی یک هفته بعد، حتی یک ساعت و نیم بعد همه چیز متفاوت میشود. میشود دیگر. تقصیر من و او و خلقت و خدا و آفرینش و هیچ چیز دیگر نیست.
از کار ِ درست میگفتم. از کلمات ِ درست هم بگویم. کلمات ِ درست واقعیت ندارند. حقیقت شاید. اما واقعیت ندارند. کلمات ِ درست در جایی بهترین و درست ترینند و چشم برگردانی عوض میشوند. کار ِ درست اما در طول زمان همچنان درست میماند. حتی بعد از اینکه با سختی روی دلت پا گذاشتهای، حرف زدهای، خشمگین نشدهای، اعتراض نکردهای، سوال نپرسیدهای، و ...
چقدر حرف زدم. چقدر حرف نزده دارم هنوز. چقدر کلمات بی اعتبارند...