متوجه شدم واکنش دفاعی من در مقابل شرایطی که برایم بیش از اندازه معذب کننده و استرسزاست، زیاد از حد با اعتماد به نفس نشان دادن خودم است. چیزی در مایه های اینکه: «عمرا اینطور باشم، اصلا اینطور نیستم، عمرا من انقدر خجالتی باشم، حتی فکرش را هم نمیکنی که چقدر در این شرایط معذبم و ...». این را امروز بیشتر متوجه شدم. وقتی از استرس زیاد ناشی از غریبگی و عدم تسلط به اوضاع در دومین روز کاری، یکجور عجیبی روابط عمومیام را افزایش داده بودم و با همان عده اندک باقیمانده در شرکت، به گفتگو مینشستم. من! منی که داشتم از اینکه هیچکس را نمیشناسم و از این غریبگی میمیرم، حالا داشتم به همکار کاملا غریبهام، از اینکه دستم اصلا برای پرورش گل و گیاه خوب نیست و کاش این گلدان را کنار میز من نمیگذاشتند میگفتم. همکارم یک ساعت بعد که بالاخره سر حرف را باز کرد و از حالم در دومین روز پرسید، تاکید داشت که روابط اجتماعی قویای دارم. با اینکه من فقط خواسته بودم کسی نفهمد چقدر خجالتی و معذبم!
مرد اولی از در آسانسور خارج شده، پیراهن مشکی تنش است و میبینم که دارد به در نمازخانه نزدیک میشود. مرد دومی، با پیراهن سرخابی صدایش میکند و بلند میگوید: «محمد! دهه تموم شد! چیه این پیرهن مشکی». مرد اول که خوشرو است، میایستد و با نرمی تمام میگوید: « به دهه چه کار دارم من آخه عزیز من! شما وقتی کسی فوت میکنه براش مشکی میپوشی یا قبل از اینکه فوت کنه؟». مرد دوم، با پوزخند و نیم نگاهی به من که سرم توی ظرف غذاست مثلا، با پوزخند میگوید: « من که اگر از اون آدم خوشم نیاد که بعدش فوتش هم سرخابی میپوشم». مرد اول میخندد و میگوید: «درود به شما» و میرود توی نمازخانه. قلبم مچاله نشد. من هم پوزخندی گوشۀ لبم نشست. شاید هم قضاوت من از حرف مرد دوم اشتباه است. شاید این فقط یک شوخی دوستانه بود، نه هیچ چیز دیگر.
صبح احساس کردم سر یک ماه، اخراج میشوم. احساس میکردم هیچچیز از کاری که باید انجام بدهم را بلد نیستم. هیچ تسلطی بر هیچچیز ندارم. همهچیز گیج کننده و سخت بود. من را چه به این کارها آخر؟ حتی یک بار اسم چیزی که باید برایش مینوشتم را نخوانده بودم.
عصر اما همه چیز فرق کرده بود. مغزم پر شده بود و فکر میکردم: چه جالب! چرا تا به حال دربارۀ این مساله فکر نکرده بودم؟ چرا نخواسته بودم دربارهاش چیزی بخوانم؟
این خالی و پر شدن مداوم حاصل از خواندن و نوشتن را دوست دارم. نوشتن را ، کلمهها را برای همین است که میپرستم.
احساس خوبی دارم.