دلم میخواد حالا، پیش از اومدن همکارم، تند تند فرصت رو غنیمت بشمارم و بعد از یک هفته بیام و بنویسم که چقدر حالم بده. که تمام دیشب رو کابوس دیدم، مضطرب شدم، عرق کردم، از این پهلو به اون پهلو شدم و خواب به جز چندساعت محدود، به چشمام نرفت.
که حالا هنوز خوب نشدم. سه تا پرانول جواب نداده و من هنوز بیقرارم. دلم میخواد بگم که کاش امروز رو میتونستم نیام و بخزم زیر پتو. اونقدر بخوابم تا عاقبت این دلشوره و اضطراب مزخرف از روی دلم برداشته شه. دلم میخواد بنویسم چقدر مضطربم از اتفاقات نیفتاده.
دلم فرار میخواد. فرار از هرچیزی که باعث میشه این حال ِ بد کشدار بشه. از این شرکت، از این شهر، از این تن حتی. کاش میتونستم کالبدم رو عین لباس دربیارم، روح بشم و آزاد آزاد بچرخم و دیگه هیچ دردی رو توی وجودم حس نکنم.