همهی داستان از محرم 97 شروع شد. نه اینکه تا قبل از آن، من مثل ِ بازیگران از لاک جیغ تا خدا» کسی دیگر بوده باشم و هیچ ارتباط قلبیای با مناسبت مذهبی نداشته باشم- که بالعکس؛ اگر معیاری برای مسلمانی بیشتر شرکت در مراسمات مذهبی و زیارت و فلان بوده باشد، آن موقع مسلمان تر از هر روزگار دیگری بودم- اما آن محرم با تمام محرمهای عمرم فرق داشت. طعم ِ تلخ خیانت را چشیده بودم، طعم تحقیر را، مدتها با خودم به خاطر بخشیدن یا نبخشیدن کلنجار رفته بودم و باز به سرانجام و نتیجهای نرسیده بودم و تما ِ تمام این زخمها، نتیجهاش پناه آوردن ناخودآگاه من به روضه بود
من، منی که سالها بود گوشهی خانه نشسته بودم و به هر مراسم محرمی به دیدهی «شور ِ بدون شعور» نگاه کرده بودم، آن سال تصمیم گرفته بودم بلند شوم و خودم را بسپارم به یکی از همین روضههای کوچک. و سپرده بودم و چیزی که نصیبم شده بود، همان آرامش ِ گمشدهی زندگیام بود. و همه چیز از همان سال و همان روزها آغاز شده بود...
محبت ِ حسینبنعلی برای من ِ آن روزها که هیچکس نمیدانست چه روزهایی را میگذارند، پدرانه بود. دل سپردگیای ورای رابطهای امام و مأمون بود. من تمام آنچه از دست رفته بود را هرچند که میخواستم اما دیگر پشت سر گذاشته بودم. تنها برایم کافی بود که یک نفر بداند چقدر حق داشتم و چقدر ظلم دیده بودم. و چه کسی بهتر از حسین(ع)؟
حالا این رابطۀ قلبی متصل و عمیق مانده. من ردپای نگاه پدرانهاش را روی تمام زندگیام به وضوح میبینم. وقتی بعد از اربعین 98 یک باره همه چیز زندگیام عوض شد، وقتی روز اربعین 99 آخرین سطرهای پایان نامه را نوشتم و صفحۀ اول همه چیز را به او تقدیم کردم، وقتی در خرداد 1400 غمگین از ناکامی در موفقیت تحصیلی دیگری، دستهای او بود که باز مرا بلند کرد و جایی برد و حالا مردادماهی که شب قبل از مصاحبه، یک باره کسی از کربلا تماس میگیرد و سلام میدهم با هزاران کیلومتر فاصله و چه امروز، که در خانۀ خودم پرچم عزایش را نصب میکنم و مینشینم هی خیره نگاهش میکنم و حظ میبرم... همه چیز به دستهای اوست که جلو رفته و میرود.
حسین(ع) نجات ِ تمام روزهای زندگی من بوده و هست...
