صبح رفتم روی وزنه و چیزی که فکرش را نمیکردم دیدم! عدد روی وزنه همان چیزی بود که در این شش ماه جان میکندم به آن برسم و نمیرسم. و حالا بعد از هفت هشت روز رسیده بودم. حالا بعد از چندین سال خوب میفهمم زمانی که دارم چیزی را از دست میدهم بدنم چه واکنشهایی دارد. گریه، غصه، بیاشتهایی، جان کندن، خراب شدن اوضاع بیرونی زندگی و حالا در اتفاقی جدیدتر؛ سیگار. خبر کمتری از فشارخون خیلی پایین هست. اما سرگیجهها مثل هروقت دیگری وجود دارند. یاد شهریور ۱۴۰۲ افتادم که اوضاع همین بود. بدتر شاید. تنهایی من در رابطه از همان روزها شروع شده بود. و فکر میکردم شاید این آخرین دست بلندشده سمت مذهب بتواند نجاتم دهد. که نداد.
مقدار گریهها کمتر شده. توانم برای برخواستن و جمع و جور کردن خانه هم بیشتر. شبها کمی راحتتر میخوابم اما درهرلحظهای که احساس میکنم مورد هجوم غم قرار گرفتم؛ مینشینم و یک دل سیر گریه میکنم. با موزیک بیکلامی که یکهو پلی میشود یا این چرت و پرتهای نسل جدید که اخیرا مشتریشان شدهام.
با الهه کارمان شده فکر کردن به اینکه چطور این یکی مصیبت را تاب بیاوریم. آنقدر بیجانم که بیکار شدن در شرایط فعلی در مرحله سوم و چهارم مصیبت است برایم. یعنی اصلا وقت نمیکنم به این فکر کنم که این بیکاری و تعدیل شدن را تا کجا میتوانم تحمل کنم. غم انتخاب نشدن، بیارزشی و دوست داشته نشدن از همه اینها پررنگتر است.
تراپیستم نیست. یا حداقل هنوز وقتی خالی برایم پیدا نکرده. نا ندارم برایش توضیح دهم که در چه شرایط بحرانیایم. تازه توضیح بدهم که چه؟ دممسیحایی دارد که بروم و یک ساعت جلویش چیزهایی را بگویم که خودم در خلوت به خودم میگویم و بیشتر از هرکسی میدانم که این مرحله صبوری میخواهد و عبور؟ پس اصراری به اینکه حتما تایم خالیای برایم پیدا کند ندارم.
روزها را جورنال میکنم و مینویسم. نمیدانم به چه دردم میخورند. شاید فقط همینکه من را وصل میکنند به زندگی و نمیگذارند در اغما فرو بروم. حال بیرونیام خوب است؛ اگر مامان هی نپرسد چرا انقدر اشتهام کم شده و هیچ نمیخورم و رنگ از صورتم پریده. چطور برایت توضیح دهم مامان؟ بابا قهر است. تنها آدمی که شاید محبتش در این شرایط میتوانست به زندگی برمگرداند هم دوباره غایب است. به درک. حوصله درک کارها و رفتارهاش را ندارم.
این نوشتن با همه بهدردنخوربودنش؛ باز وقت مصیبت خوب به دردم خورده. همین کلمات که از سینهم بیرون میآیند باعث میشوند چیزی از قلبم برداشته شود. راستش اما آن خوشبینی «این هم میگذرد» را ندارم. فکر میکنم دیگر هیچچیز نمیگذرد.