تموم شد! ۲۷ ساله شدم !
ده سال پیش وقتی به ۲۷ سالگی فکر میکردم چیزی بیشتر از الان رو در زندگیم تصور میکردم. چیزهایی که الان فکر میکنم برای ۳۷ سالگیه. شاید برای همینه که انقدر از رسیدن این سن بدم میومد. از سنی که ازت توقع دارن خیلی مراحل رو پشت سر گذاشته باشی اما نذاشتی! نه تنها نذاشتی که حتی شاید تو مسیرش هم نیستی. یا اگر هم باشی هنوز خیلی اول راهی! خیلی.
من توی ۲۷ سالگی تازه دارم وارد دنیایی میشم که احساس میکنم مال خودمه. توی ۱۷ سالگی این دنیا حتی وجود نداشت. حداقل توی ایران. توی ۲۷ سالگی تازه چیزهایی رو تجربه کردم که تا همین دو سه سال پیش تصور نمیکردم نیاز باشه تجربهش کردم. اما الان دارم قدم به قدم یادش میگیرم.
از امسالم متنفرم چون شاید بیشتر از هر سال دیگهای تو زندگیم فهمیدم چقدر چیزهایی که بلد نیستم از چیزهایی که بلدم بزرگتر و بیشتره.
از امسالم بدم میاد چون تازه متوجه شدم چقدر روزهایی که وقت و زمان پاشون صرف کردم کوچیک و بیاهمیتتر از چیزی بودن که تصور میکردم.
بدم میاد چون توقع نداشتم چهارسال عمرم رو ، چهارسالی که میتونستم مدام یاد بگیرم و فعالیت کنم رو به چرندیات گذروندم . بدم میاد چون سه سال بعدش رو تصور میکردم مسیر رو پیدا کردم . بدم میاد چون هفت سال رو اینطوری گذروندم. جوری که واقعا بهینه نبود...
با این همه امسال اتفاقات خوبی افتاد برام... تولدم هم قشنگترین تولدی بود که میتونستم داشته باشم. شادیهایی داشت که اگر هر سال دیگهای بهش رسیده بودم از ذوق خودم رو میکشتم. اما امسال فقط خندیدم و خوشحال شدم. اما نتونستم از خودم راضی بشم...
دوست ندارم توی ۲۸ سالگی هم اینطوری باشم. دوست ندارم انقدر به خودم سخت بگیرم و غر بزنم. دوست هم ندارم انقدر عصبی باشم از خودم. اما دوست ندارم که به خودم راحت بگیرم. بیخیال باشم و بگم میخوام لذت ببرم و رشد کنم...