درست یک ماه تا روز تولدم باقی مانده و من طبق معمول هر سال ناخودآگاه درحال فکر کردن به خودمم. مسیری که آمدهام، آدمی که شدهام، فکرهایی که دارم و تمام آنچه تا امروز ساخته و خراب کردهام.
دیروز حین رانندگی با خودم فکر کردم که از وقتی همهچیز را خراب کردم و دوباره طبق نظم خودم چیدهم، انگار آن ترس دوست داشته نشدن، آن تقلای وحشتناک برای اینکه همهی آدمها بپذیرنندم از بین رفت. آن خروش و ترس و جنگ هم در کنارش کمکم کمرنگ شد. بعد یکباره با آدمهایی ملاقات کردم که کاسه کاسه آن قسمت خالی ماندهی وجودم را پر میکردند و این چه خوشاقبالی بینظیری بود.
سهسال شد که همهچیز را یکباره کنار گذاشتم و تبدیل شدم به آدمی که میخواستم باشم. این چندماه اخیر را اگر از تمام این سه سال کم کنیم، باقیمانده را بیتوقف در حال جنگیدن بودم. اما راستش را بخواهید این جنگ زودتر از آنچه که فکر میکردم نتیجه داد. و نتیجهش نه صلح، که شفاف دیدن بود. شفاف دیدن ِ خودم، عزیزانم و آدمها.
من از آن سری آدمهام که وقتی از مسیری که طی کردم میگویم گاهی لبریز از حس خوب افتخار میشوم اما امروز میخواهم به خودم افتخار نکنم. این بار فکر میکنم هر آدمی مسیری در زندگی دارد و اینکه گاهی اوقات منزلهای طیشدهی این مسیر را مرور میکنم و سیر کلی بهنظرم نظم پیدا میکند و واضحتر میشود جایی برای افتخار کردن باقی نمیگذارد. چه اینکه بهنظرم این راه آنقدرها درخشان و منحصربهفرد نبوده و همهی آدمها در نسبتهای کوچک و بزرگ تجربهش کردند. اما بگذارید حداقل به افتخار یکچیز بلند شوم و یک دقیقه بیوقفه دست بزنم. چیزی که هربار و هرسال از اتفاق افتادنش خوشحالم. چیزی که بهنظرم اگر نبود هیچیک از روزهایی که گذراندم معنادار نبودند و آن پیر شدن است. بزرگ شدن.
به قول آن اهنگ معروف
There's a kind of strength in growing old!
و واقعا زنده باد پیر شدن!