روز دهم

دهمین روز ِ کاری من اینجاست و باورم نمیشه که ده روز گذشت. روز چهارم کاری‌‌ام بود که یک قلمه از اون گلم رو آوردم و گذاشتم روی میز کارم و امروز دیدم چندتا ریشه‌ی بزرگ داده. من چی؟ من تونستم اینجا ریشه بدم؟

هنوز با کارمندی کنار نیومدم. با تکرار یک روند ثابت. همه چیز یک نواخت، بیداری شش صبح، تعطیلی چهار عصر، فعالیت‌های یکسان ِ روزانه، تایم ناهار و نماز، گفتگو و خنده و همه چیز همین!

یادم افتاد به روزهای کارشناسی که همین بود. بیداری‌های صبح، کلاس‌های تکراری، کارهای تکراری، تایم ناهار و نماز تکراری و حتی شنیدن حرف‌هایی که ظاهرشون فقط تکراری نبود و درواقعیت باز هم همینقدر تکراری بودند. و تنها چیزی که همه چیز رو برام خاطره‌دار کرد، دوستام بودن. خنده‌ها، سرخوشی‌ها، گریه‌ها، دردودل‌ها، کنار هم بودن‌ها. چیزی که دقیقا اینجا ندارم. چیزی که محیط کار رو از روزمرگی و تکرار لعنتی نجات میده

لعنتی...اینجا حتی مجبورم هرروز یک لباس رو بپوشم! من! منی که روسری‌های دو روزم شبیه نبود، حالا ده روزه که یک جور می‌پوشم و میام و نفس می‌کشم و کار می‌کنم و برمی‌گردم.

قول دادم که عجول نباشم. قول دادم که با شرایط بسازم. قول دادم با این چالش هم کنار بیام. و میام. باید بیام