صبح روز پنجم است، و شنبه. دیشب قبل از آنکه مثل کارمندهای بیست سال سابقه ساعت ده شب گیج خواب شوم مریم پیام داد و گفت بهتر است بخوابم چون فردا صبح باید بروم "اداره". اداره همان کلمۀ مسخره ایست که برای شرایط کاری من و او به کار میرود. برای اولین بار گفتم " دلم نمیخواد برم سرکار" و گفتم که تمام این روزها این درون ذهنم هی تکرار میشده و جرات گفتنش را ندارم. چون برای این کار سر و دست شکاندم و التماس ها کرده ام. چون کار خوبی است و شرایط را دوست دارم. چون دلیلی برای این همه عذاب کشیدن ندارم و او مثل همیشه گفت طبیعی است.
طبیعی است اما همه چیز برای من سخت است. قرار گرفتن میان یک تیم بزرگ که همه با هم رفیقند و همکار و آشنا، برای من سخت است. غریبه ماندن برایم سخت است. از طرف دیگر دیر هضم شدن هم. ندیدن کلی همکار دیگر هم سخت است و دوباره شروع تمام این روزهای سخت وقتی همکارهایم از دورکاری برگردند هم سخت است.
«همین الان مریم دوباره پیام داد و نوشت : تو نه تنها کمال گرایی، که عجولی! همه چیز باید در بهترین و خفن ترین حالت ممکن در همان لحظه اول اتفاق بیفتد.» و این دقیق ترین توصیفی است که در حال حاضر میتوانم از شرایطم بگویم ( کیبورد سیستمم اینجا نیم فاصله ندارد و اعصابم را حسابی بهم ریخته، متن بدون نیم فاصله شبیه نوشته های آدم های افلیج است انگار. ای بابا)
صبح روز پنجم است، یک گلدان شیشه ای با یک قلمه گل خاص از خانه آورده ام و گذاشته ام رو به رویم که مثلا بگویم این میز هم مانند میز کار خانه است، که نیست. خودم زودتر از بقیه آمده ام و برق ها را روشن کرده ام که بگویم خیلی با اینجا ندار و صمیمی شده ام؛ که نشده ام. با آبدارچی سلف بلند و رسا و با اعتماد به نفس حرف زده ام و درباره شرایط غذا و گرم کردن ظرفم داخل فر و ... صحبت کرده ام که بگویم با اینجا اخت شده ام کامل؛ که نشده ام. یک مشت ادا و نمایشم. از درون گریه میکنم و از بیرون همه چیز را تحت کنترل نشان میدهم. اگر حتی اینجا مینویسم برای این است که هنوز همکار بغل دستی و پشت سری ام نیامده و من آنقدر احساس امنیت میکنم که صفحۀ ویرگولم را باز کنم و بنویسم.
دلم رهایی از این وضعیت را میخواهد...