یکی از روزهای مرداد یا شهریور ماه بود که یک باره با اضطراب از خواب بیدار شده بودم و گفته بودم: « اگر آخرش موفق نشم چی؟ اونی که میخوام نشه، چی؟» و گریسته بودم. بلند بلند.
اضطراب از آیندهای که نامعلوم بود در کنار پایاننامه، کرونا و افسردگی وحشتناکی که دور تا دورم را گرفته بود، باعث شده بود که جهنم هرروز زیر زبانم مزه دار تر شود و من در آتش اضطراب بیشتری غرق شوم. آن موقعها، آینده؛ همان کاری بود که باید مطابق با آن روزهای من میگذشت و موفقیت دقیقا چیزی بود که انتظارش را میکشیدم. نشدن، نامعلوم بودن، بیبرنامگی و همۀ اینها، مارهای غاشیهای بودند که دور تا دورم میلولیدند و تلخی ترس و اضطراب را درونم بیشتر میکردند.
شهریور امسال، در 180 درجه متفاوتتر از آنچه پارسال در زندگیام میخواستم زندگی میکنم. هیچکدام از برنامههای زندگیام، جز دفاع، محقق نشده بود. همه چیز متفاوت اما قشنگتر از چیزی بود که انتظارش را میکشیدم. زندگی با تمام بیبرنامگیهای مخصوص به خودش داشت برنامهریزیهای مرا تند تند له میکرد و اتفاقات قشنگتری برایم رخ میداد.
حالا من مانده بودم و آنچه که واقعا میخواستم: «رشد کردن، جلو رفتن، بهتر شدن» و درست وقتی که حس کرده بودم آنچه از رشد میخواهم محقق ناشدنی شده، دنیا با آن پیچ و تاب عجیبش آمده بود و گذاشته بود ام جایی که باید.
باز دوباره چرخیدهام و سجاده را به روی قبله پهن کردهام. باز شکرگذار برنامهای که من بلدش نبودم و او که میدانست به پیش بردش. و مگر میشود اینطور دست خدا را دید و نگران بود بابت اتفاقات نیفتادهای که باید؟ و مگر میشد این نظم را فهمید و مضطرب شد از خواستههایی که نشده. تلاش کردی و نشده. خواستهای و نشده.
با تمام بیقراریهای این روزها، آرامم. و این آرامش را مدیون همان رهاییای هستم که افزایش سن، کم کم به روحم خوراندهاست. اینکه نخواهم همه چیز در ید ِ مثلا قدرتمند به پیش رود. اینکه نخواهم دنیا بر مدار خواستههای من بچرخد. اینکه مطمئن نباشم به همۀ چیزی که میخواهم. و چقدر خوب است که آدم بزرگ میشود و آرام میگیرد.
و خوش به حال ِ من، وقتی پنجاه-شصت ساله خواهم شد...