چشمهایم را هنوز درست و حسابی باز نکرده بودم و این قهوهی کوفتی را هنوز به لبهایم نزدیک نکرده بودم که بابا شروع کرد زمزمهوار کنار گوشم صحبت کردن. از چه؟ از موضوعی که از آن فراریام. از چیزی که سه ماه پیش، وقتی «کارمند » شدم و شیرینی شغل جدید را برای خانواده خریدم؛ نه تنها خوشحالش نکرد، بلکه با اخم درهم رفته گفت: یعنی دیگه قرار نیست دکترا بخونی؟
در تمام روزهای دانشجویی، خصوصا در دو سه سال آخر تمام انگیزهام از درس خواندن تنفس در دنیای آکادمیک دانشگاه بود. دنیایی که به قد و قواره من میخورد و دیسیپلینش را هم با تمام وجود میپذیرفتم. دنیای شبهای تا صبح بیدار ماندن؛ استرسهای بیحساب و تلاشهای شبانه روز و نتیجههای نامشخص. دنیایی که امروز هستی و فردا دل فلان استاد را میزنی و پرت میشوی پایین. به قعر ِ چاه . دنیایی که معلوم نیست این حقوق و آیندهی وعده داده شده محقق خواهد شد یا نه. دنیای شک و تردید. دنیای زحمت کشیدن و هیچ در کف دست داشتن. دنیایی که باعث میشد اولین تار موی سفید را توی سرت ببینی. دنیای زحمات بیحساب و بیهوده.
حالا اما کجا ایستاده بودم؟ جایی که نه استرس و اضطراب دانشگاه بیخ گوشم بود و نه مهآلودی آینده. دنیایی که لازم نبود پِت دست استادت باشی تا بتوانی بلند شوی. جایی که میتوانستی لحظه به لحظه پیشرفت را لمس کنی. جایی که دیسیپلین و چارچوب سفتی نداشت. خبری از ظاهر با دیسیپلین و درون شلخته و بیشعور آدمها نبود ( نه که نبود؛ اما به آن شدت نبود). دنیایی که میتوانستی هرجا نفس کم میاوری بروی استراحت کنی، گریه کنی، ببری. میتوانستی خودت را زودتر به بقیه نشان بدهی؛ استعدادهای درونیات را هم. دنیای تلخیهای آمیخته با شیرینی. نه دنیای تلخیهای با ظاهر شیرین؛ که مجبوری شیرینیاش را با جملات شعاری نشان دهی.
و گمان میکنید مقابل چشمها و صحبتهای نصیحتوار بابا؛ من میتوانستم تمام روزهای زجردهنده دانشگاه را بگویم و از خوبی و البته خستگی این روزها صحبت کنم؟