جنین پیچخورده در رَحِمم. هوای نفس کشیدن ندارم. توانی برای بیرون جستن هم. از الف تا یاء مخاطبانم را قرقره کردهام. به اولین مکالماتم رفتم و برگشتم. نیست. کسی نیست که با او حرف بزنم. کسی نیست که برایش از تنگی نفسم بگویم و سرزنشم نکند. بشنود. فقط بشنود.
هندزفری توی گوشم گذاشتم. عبدالله الخلف برایم "مریم" خواند. غمگین و آرام خواند: “چگونه غمگین نباشم که در این بیابان شربتی آب نِه تا بیاشامم."
حال مریم را دارم. در بیابانی خشک و سوزان گیر افتادهام. اندوه من و مریم تفاوت دارد. خطاب "لاتحزنی" به او من را آرام نمیکند. چنگ در پتو زدهام و بیشتر به خودم میپیچم. گونهام گرم شده. آبی گرم بر بیابانی خشک. تفت داده میشوم. چیزی در دلم میسوزد. یک رگ خشکیده، تمنای زنده شدن دارد. عبدالله الخلف بیتفاوت به حال من ادامه میداد. قصّۀ ابراهیم را میگفت. ناامید از قومش کناره گرفته بود. سردرگم، راه نجات خودش را هم گم کردهاست.
ابراهیم به خدا امید داشت. من ندارم. من ناامید شدهام. فروغ تمام غروب برایم خوانده: "مگر تمامی این راههای پیچاپیچ، در آن دهان سرد مکنده، به نقطۀ تلاقی و پایان نمیرسند؟"