روزهای جوییدن کار برای هر جویای کاری به گمانم سخت ترین دوران زندگی هر آدمی میتواند باشد. شاید سختتر از روزهایی که درس میخوانی یا حتی در شرف ازدواجی! نمیدانم، اما گمان کنم اینکه رفیقم دیشب میگفت : این دوران یکی از سنگ محکهای خدا برای تست ایمان ماست» هم چندان بیراه نباشد. اما ایمان به چه؟ به ناامیدی های پی در پی و هنوز امیدوار ماندن؟ این عذاب را چرا باید آنقدر کش بدهیم ؟ که ایمانمان سنجیده شود؟ ایمان به چه چیز اصلا؟
من آدم ِ بی اعتقادی نیستم. هنوز میتوانم هر وعده بلند شوم و نمازم را بخوانم، یا شبها قبل از خواب چندصفحه ای قرآن بخوانم، یا خیلی کارهای دیگری که آدم معتقدها انجام میدهند، اما راستش توی کتم نمیرود اینطور محک خوردن ایمان. گاه فکر میکنم اینطور امتحان» و "ایمان" شبیه زجر روانی است. که یعنی ما یک نفر را در این دنیا آنقدر تحت فشار میگذاریم تا ببینیم کجا بالاخره کم میاورد؟ و وقتی کم آورد به او و بقیه میفهمانیم که ببینید چقدر سست و ضعیف است انسان! ما؛ خدای ِ قادر متعال و مقتدر! عجب!
حرفهایم بوی کفر میدهد اما سنگ زیرینش تردید، خستگی و حتی گله است. گله به اینکه اصلا چرا باید زندگی انقدر سخت باشد؟ و چرا من باید هرشب، بلااستثنا با خودم تکرار کنم که واقعا تا کجا باید هی فشار ها را تحمل کنیم و سکوت؟ آرام شدن چرا هیچ جا نیست و هیچ جا هم پیدایش نخواهیم کرد؟ چرا باید همه چیز حواله شود به دنیای بعدی؟ و دنیای بعدی مگر آرامشی هم هست؟ من این نشانههای ظریف ایمان را که آدمها، مثل پرهای نازک قاصدکی (قاصدک پر دارد؟) توی دستهایشان میگیرند و این طرف و آن طرف میروند را نمیبینم. من کورم؟ نه! فقط آنقدر همه چیز به نظرم عجیب، اذیت کننده و نامیزان است که اصلا نمیدانم این ایمانی که از آن حرف میزنند میتواند چه باشد؟ و یعنی مشکل از من و چشمهایم هست که نمیبیند؟
چقدر عجیب ...
تکرار میکنم که روزهای جوییدن کار برای آدمهایی مثل ، نه محک ایمان است و نه هیچ چیز دیگر. فشار است، خستگی و مقایسه کردن شدید است با دیگران. غم است. فرسودگی و ناامیدی است. و چقدر آدم میتواند امیدوار بماند مگر؟